کارشناس حقوق بین الملل عنوان کرد:

مین آفت بزرگی برای اقتصاد/ حمایت دربخش پیشگیری از انفجار مین باشد

سنندج- یکی حقوق بین الملل بااشاره به اینکه مین به غیر ازکشتار انسان ها آفت بزرگی هم برای اقتصاد است، گفت: بعدازگذشت ۳۰ سال ازجنگ تحمیلی هنوز هزاران هکتار از اراضی کشورمان آلوده به مین است.

اسعد اردلان در گفت و گو با ذاکرنیوز با اشاره به اینکه بعد از جنگ ایران وعراق بحث مین در جامعه مطرح و افراد مختلف با آن آشنا شدند، گفت: از سال ۸۲ درگیر فعالیت های حمایتی از قربانیان مین و پاکسازی  مناطق آلوده از طریق انجام پژوهش شدم.

وی با بیان اینکه از مین به عنوان دشمن پنهان نام برده می شود، عنوان کرد: بعد از اتمام هرجنگی و برقراری صلح تمامی روابط بین دولت ها به حالت عادی باز می گردد و دشمنی به ظاهر نمی ماند ولی مین به عنوان دشمن هر موجود زنده ای در زمین باقی می ماند.

وی با اشاره به اینکه طول عمر مین بسیار طولانی بوده و سال های سال درجایی که قرار داده شده می ماند، بیان کرد: کنترل سلاح های هواپیماهایی جنگنده و توپخانه ها بر عهده اشخاصی که اقدام به پرتاب و شلیک آنها به سوی هدفی مشخص می کنند، است ولی «مین» جزو سلاح هایی است که قدرت تشخیص دشمن وغیردشمن در آن وجود ندارد و هر موجود زنده ای که در محوطه آلوده به این سلاح قرار گیرد، آسیب خواهد دید.

اردلان ادامه داد: بخش زیادی از افرادی که قربانی مین می شوند اگر زنده بمانند تا آخر عمر محکوم به تحمل درد و رنج ناشی از این آسیب هستند که این مسئله جزو قوانین جنگ نیست.

وی با اشاره به اینکه مین به غیر از کشتار انسان ها آفت بزرگی هم برای اقتصاد است، اضافه کرد: زمین های کشاورزی در مناطق آلوده را غیرقابل استفاده می کند و این ضربه ای به اقتصاد منطقه است.

آلودگی به مین حافظه مردم پاک نشود

وی با قرائت این بیت شعر که «هربیشه گمان مبر که خالی است- شاید که پلنگ خفته باشد» گفت: در مناطق آلوده به مین در هیچ زمینی نباید گمان برد که خالی از مین است و این ترسی از نظر روانی ایجاد و به فعالیت های اقتصادی ضربه و حتی آنها را از بین می برد.

این استاد دانشگاه تهران ادامه داد: هنوز بعد از گذشت ۳۰ سال از جنگ ایران و عراق معضلی به نام مین را داریم  و هزاران هکتار از اراضی استان های درگیر جنگ آلوده به مین  هستند.

اردلان اظهارداشت: باید دستگاه های مسئول پای کار بیایند و اطلاع رسانی ها بیشتر شود تا این قضیه از حافظه مردم پاک نشود و با بی احتیاطانه در مناطقی که خطر آلودگی به مین در آن هنوز وجود دارد، حضور پیدا نکنند.

وی عنوان کرد: قانون حمایت ازافراد آسیب دیده از مین در کشورمان وجود دارد و دستگاه هایی هم هستند که به این افراد توجه می کنند ولی معتقدم این اقدامات کافی نیست.

وی با بیان اینکه دو نوع حمایت باید در مناطق آلوده به مین انجام شود، گفت: حمایت اول جلوگیری از تلفات و آسیب مردم است که این مهم در گرو پاکسازی کامل مناطق آلوده به مین است.

این حقوقدان کردستانی افزود: قسمت اعظم حمایت ها می تواند در بخش پیشگیری و بخش دیگری هم از افرادی که آسیب دیدند، باشد هر چند فردی که عضوی از بدن خود را ازدست داده باشد به هر میزان هم مورد حمایت قرار گیرد کفایت نمی کند و برای او عضو ازدست رفته احیا نخواهد شد.

دشمن را نمی توان با مین ترساند

 

اردلان با تاکید براینکه باید حمایت ها در پیشگیری از وقوع آسیب های ناشی از مین تقویت و بر پاکسازی مناطق آلوده نظارت شود، اضافه کرد: همه ما باید هر سال مطالبه میزان سطح مین زدایی را از مسئولان بخواهیم تا به نقطه ای برسیم که مطمئن شویم یک مین هم در منطقه وجود ندارد.

کارشناس حقوق بین الملل نظر خود را در ارتباط با اینکه عده ای معتقدند وجود مناطق آلوده به مین به ویژه در استان های مرزی به نوعی امنیت آفرین است، گفت: به مدت ۱۵ سال این فکر حاکم بر دستگاه های مسئول بود و آنها نگران ایجاد اتفاق و درگیری دیگری بودند ولی این نگرانی ها منطقی نبود و با دانش و تکنولوژی جنگ همخوانی نداشت.

وی با بیان اینکه فکر و اعتقاد مذکور موجب تاخیر در آغاز فعالیت برای پاکسازی مناطق آلوده به مین در کشورمان شد، اظهارداشت: مین مانع از ورود سرباز دشمن نمی شود و با این سلاح دشمن را نمی توان ترساند بلکه دوست می ترسد و به این دلیل فکر امنیتی در این رابطه اشتباه است.

این حقوقدان کردستانی اضافه کرد: به مررو زمان ثابت شد که نگاه امنیتی به وجود مین در مناطق آلوده اشتباه است وهزینه هایی که ایجاد می کند از هزینه های جنگ کمتر نیست.

وی در ارتباط با نمایشگاه عکس برپا شده دوسالانه جایزه ماف برای جهانی عاری از مین در سنندج بیان کرد: با برپایی این نمایشگاه عکس افرادی که فقط نام مین راشنیدند و اطلاعی از رنج افرادی که آسیب دیده مین هستند، ندارند با این نوع آسیب و درد هم آشنا می شوند و به آنها یادآوری می کند چنین خطری هم در کمین آنها است.

وی ادامه داد: مین، تنها دشمن افرادی که در قاب عکس ها هست نیست بلکه دشمن  همه ما است و احتمال دارد هزاران نفر دیگر هم موضوع عکس های آینده شوند به همین دلیل برپایی چنین نمایشگاهی ما را به این سمت سوق می دهد که مطالبه بیشتری از مسئولان در راستای پاکسازی مناطق آلوده به مین داشته باشیم تا بیشتر از این قربانی ندهیم.

منبع : ذاکر نیوز


برچسب‌ها: انفجار, مین و زندگی, پیشگیری, مهمات عمل نکرده
نوشته شده توسط بهنام صادقی در چهارشنبه ۲۹ فروردین ۱۳۹۷ |

شرکت کنندگان در نشست دوسالانه «ماف»، جهان عاری از مین از مشکلات متعدد قربانیان گفتند

یلدا عباسی، هنرمند نوازنده سفیری، برای جهان عاری از مین شد لیلی ارشد، فعال اجتماعی: قربانیان مین و خانواده‌هایشان نیاز به مشاوره‌های رایگان و حمایت اجتماعی دارند

 گروه گزارش|  باران بهاری زمین را تازه می‌کند و چشم‌ها را به آینده روشن، اما کسانی هم هستند که با هر باران پرباری دلشان می‌ریزد و به مین‌هایی فکر می‌کنند که زیر خاک کمین گرفته‌‌اند و در باران‌های اسفند و فروردین راه می‌افتند این طرف و آن طرف و هیچ معلوم نیست زیرپای چه کسی منفجر شود. چوپان خسته‌ای که هی‌هی‌‌کنان مراتع تازه سبزشده را بالا می‌رود یا کودکانی که حوالی پاسگاه‌های متروکه بازی می‌کنند یا مثل گشین و آلا و همبازی‌هایشان که ناغافل زیر درختی مبهوت انفجار می‌شوند.

١٥ فروردین را به نام روزجهانی آگاهی از خطرات مین و مواد منفجره باقیمانده از جنگ نامگذاری کرده‌اند، اما در ایران این روز که نزدیک است، به تعطیلات نوروزی در هوای طربناک بهاری از یاد می‌رود. همان‌طور که خبر قربانیان مین در روزهای آغاز بهار کمتر شنیده می‌شود.

دو سالانه جایزه ماف برای جهانی عاری به همین دلایل با کمی تأخیر از روز جهانی آگاهی از خطرات مین در بیست‌وچهارم فروردین به همت انجمن غیردولتی ماف در سنندج برگزار شد و فعالان حوزه مین با همراهی سازمان بهزیستی استان کردستان نشستی علمی برگزار کردند تا از مشکلات قربانیان مین بگویند. در این نشست چند تن از قربانیان نیز حضور داشتند. ناصرسرگران حقوقدان، یکی از کسانی است که در کودکی گرفتار انفجار شد و چشمانش را از دست داد. سرگران اما تلاش کرد با وجود زخمی که برداشته بود، تلاش را دوچندان کند و توانست در حوزه‌ای که دغدغه‌اش بود، تحصیل کند. او اکنون یکی از آنهایی است که در حوزه هم فعالیت می‌کند.

دوسالانه ٩٧ را اسعد اردلان، حقوقدان کلید زد. او به فعالیت‌هایی اشاره کرد که از ‌سال ٨٢ برای آگاه‌سازی از خطرات مین در کشور آغاز شد. در سال‌هایی که کمتر کسی می‌دانست دشمن خاموش هنوز قربانی می‌گیرد.

او خاطره‌ای نقل کرد از انفجار مین در یکی از روستاهای اطراف مریوان. «کودکی صبح در خانه را باز می‌کند که بیرون برود اما پایش را روی مین می‌گذارد و منفجر می‌شود. بعد مشخص شد که این مین را باران از ارتفاع پایین آورده و پشت در خانه قرار داده است. اگرچه مین ذاتا نباید حرکت کند اما در مناطق کوهستانی به خاطر تغییرات جوی و شسته‌شدن زمین حرکت می‌کند. در این شرایط نمی‌شود گفت این اتفاق مین به ما مربوط نیست. با فعالیت‌هایی که شد، دوستان تهرانی که اصلا با مین سروکار نداشتند، هم متوجه شدند که این موضوع یک خطر ملی است و باید برای آن کاری کرد.»

اردلان به فعالان استان‌های آلوده اشاره کرد. کسانی چون بهنام صادقی که در استان خوزستان به شکل جدی برای پاکسازی و آگاهی‌دهی تلاش می‌کنند و افرادی که سال‌هاست در حوزه اطلاع‌رسانی صدای قربانیان را منعکس در روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها منتشر می‌کنند.

 به گفته اردلان، انجمن ماف نیز در طول همکاری‌هایش با صلیب‌سرخ بین‌المللی تاکنون در ١٣٠ روستای استان کردستان برای پیشگیری از خطر به مردم آموزش‌ داده‌است.

او از قربانیان ماه‌ گذشته گفت.‌ «یکی در نزدیکی بانه و دیگری حوالی سردشت بود. دونفر روی مین رفتند که یک نفرشان سرباز و مرزبان بود. زمانی که ما این فعالیت را آغاز کردیم، در ماه ٧٠نفر مصدوم مین در ایران داشتیم، چه تلفات و چه به صورت مصدوم و معلول. البته خوشبختانه اکنون این آمار کاهش پیدا کرده است و به باور من اگر «ان‌جی‌او»ها توانسته باشند ٧٠ را به ٦٩ برسانند، کار برجسته و موفقی انجام داده‌اند. خوشبختانه این آمار بسیار پایین آمده.»

او ادامه داد: «متاسفانه مین قابل استفاده‌ترین سلاح در دنیاست. به‌ویژه در آفریقا و افغانستان در جنگ‌های داخلی استفاده شده است. همچنین در مناطق جنگی ما هنوز زمین آلوده به مین داریم. این پدیده باعث شده که ٣٠‌سال پس از پایان جنگ ما همچنان سربازانی را داشته باشیم که با مردم درحال جنگ‌اند. بنابراین هنوز جا دارد ما کار کنیم و اطلاع‌رسانی کنیم.»

آمار سالانه از پاکسازی و قربانیان ارایه نمی‌شود

لیلی ارشد، فعال حوزه اجتماعی و مدیرعامل خانه خورشید نیز در نشست حقوقی به همراه فرشاد محمدی، حقوقدان و وکیل تعدادی از قربانیان مین به بررسی مسائل قربانیان پرداختند.

به گفته ارشد، همواره از وجود ١٦‌میلیون مین در استان‌های آلوده کشور سخن رفته است و با وجود پاکسازی‌های انجام‌شده «تاکنون نهادی درکشورمان حاضر نشده سالانه آماری از مین‌زدایی را به مردم ارایه کنند.»

ارشد گفت: «به دلیل این‌که مین جزو سلاح‌هایی است که دیده نمی‌شود، پس بعد از اتمام جنگ مناطق آلوده به آن به فراموشی سپرده می‌شود، درحالی ‌که هنوز مناطق آلوده در کشور ما به‌ویژه در استان‌های مرزی وجود دارد که تهدیدی برای جان مردم است.»

او ادامه داد: «در همه جای دنیا مین باعث به وجودآمدن مشکلات اقتصادی، کشاورزی و عمومی شهروندان می‌شود. در استان‌های آلوده نیز بیشتر کودکان و زنان هستند که از وجود مین‌ها رنج می‌برند. در این سال‌ها به نوجوانانی برخورده‌ایم که قربانی مین هستند. به‌عنوان یک مددکار اجتماعی و با تجربه وقتی صحبت از قربانی‌شدن و از دست‌دادن اعضای بدن می‌شود، به این فکر می‌کنیم که به جز معلولیت خانواده‌های این افراد چه سرنوشتی خواهند داشت. آیا برای این گروه امکان استفاده از مشاوره‌های رایگان و با کیفیت وجود دارد؟ بعد از چنین حادثه‌ای این آدم‌ها نیازمند مشاوره‌هایی هستند تا ترمیم عاطفی صورت بگیرد و از نظر روانی خود را پیدا کنند. بسیاری از قربانیان با گذشت چندین ‌سال در کمیسیون فرمانداری منتظر رسیدگی هستند. نیاز به تحول در قوانین وجود دارد. ما نیازمند حمایت‌های اجتماعی هستیم و امیدواریم این افراد هرچه زود‌تر بتوانند به سهمیه جانبازان دست پیدا کنند، چراکه حق مسلم آنهاست و همچنین کمیسیون‌ها زمان معینی را داشته باشند و قربانیان از خدمات ویژه‌ای چون تأمین اجتماعی بهره‌مند شوند.»

مسأله دیه و مستمری قربانیان

نخستین حکم مطالبه دیه قربانی مین در شهرستان دیواندره صادر شد. دکتر رشیدی، وکیل دادگستری توانست این حکم را برای فردی که با مین کشته شده بود، بگیرد. آن زمان این خبر تیتر روزنامه محلی در کردستان شد: اولین حکم مربوط به قربانی مین درمحاکم قضائی

به نفع قربانی صادر شد.

به گفته فرشاد محمدی، وکیل دادگستری این را می‌توان موفقیتی بزرگ تلقی کرد. محمدی در بخشی از صحبت‌هایش به کنوانسیون اتاوا (منع تولید، استفاده و نگهداری از مین) پرداخت و از کشورهایی مانند ایران نام برد که هنوز به این پیمان‌نامه نپیوسته‌اند: آمریکا، روسیه، چین، امارات متحده عربی، اسراییل، هند و عربستان‌سعودی.

محمدی گفت: «از امتیازاتی که اعضای این کنوانسیون از آن برخوردار می‌شوند؛ شامل ارایه مناسب‌ترین و به‌روز‌ترین تکنولوژی‌ها برای خنثی‌کردن مین‌ها، تضمین فرآیند پاکسازی مناطق آلوده به مین و حمایت از قربانیان مین است. دلایل نظامی و امنیتی، حفظ امنیت مرزی و مبارزه با قاچاق از عمده‌ترین دلایل نپیوستن برخی کشورها به کنوانسیون اوتاوا است.»

او نیز همچون لیلی ارشد به مشکلات تشکیل کمیسیون تعیین ‌درصد اشاره کرد و گفت: «سازوکار مناسب و تضمین برای حضور و دفاع از شخص زیاندیده در کمیسیونی که قانون تعیین کرده، وجود ندارد و در عرف نیز تضمین نشده است. رویه‌ای نانوشته وجود دارد و تضمین نکرده‌اند و موکلان برای حضور در جلسه با مخالفت و سکوت مواجهند. از دیگر نکاتی که باید به آن توجه داشت، حضور شخص ارگان‌های دولتی ذینفع به‌عنوان مثال؛ کمیته امداد، بنیاد جانبازان‌، اداره اطلاعات و سپاه در این کمیسیون است که بعضا براساس اصل استقلال در رسیدگی و مستقل‌بودن رسیدگی دارای ایراد است. بحث بی‌طرف‌بودن جای ایراد دارد. از طرفی برای انجمن‌هایی که در سراسر کشور در این زمینه فعالیت می‌کنند، امکان حضور و ارایه نظر مشورتی در کمیسیون‌ها وجود ندارد.»

او از سیر و روند رسیدگی و برعهده‌گرفتن وکالت پرونده‌های قربانیان مین و مشکلاتی که با آن مواجه هستند، گفت: «متاسفانه رویه‌ای است که چنین وانمود می‌کند کسی که قربانی مین شده، اگر موفق به تشکیل پرونده و برگزاری کمیسیون شد و حکم دریافت کرد و تحت پوشش قرار گرفت، دیگر امکان استفاده از سایر امکانات حقوقی را ندارد. به‌عنوان مثال این حق را نمی‌دهند و حتی ایجاد مشکل می‌کنند که اگر کسی دادخواست و مطالبه دیه دهد، این عرف و رویه را ایجاد کردند که یا باید دیه را مطالبه کنید یا از امکانات قانونی برخوردار شوید. مثلا مستمری و کارت جانبازی دریافت کنید یا کارتی دریافت کنید که از پتانسیل‌های اداری قانونی و پزشکی بهره‌مند شوید. این مقوله‌ای است که به شخصه در پرونده گشین کریمی با آن برخورد داشتم، از بچه‌های روستای نشکاش که درخواست و مطالبه دیه کرد. استدلال‌های ما هم بر این مبنا استوار بود که برابر اصل قانون اساسی حیثیت از جان شهروندان در پرتو حمایت و تضمین قانون اساسی قرار گرفته و لذا حق امنیت جانی جزو حقوق بدیهی است که باید مورد احترام قرار گیرد. حمایت‌هایی که برای قربانیان درنظر گرفته می‌شود، در لوای آن قانون ویژه و خاص ناظر است بر خسارت زیاندیده ولی بر دیه مقدر و مقرر و شرعی که باید پرداخت شود، مقوله دیگری است؛ لذا با اصل ٢٢ قانون اساسی از این مسأله حمایت می‌کنیم. مطلب دیگری که می‌توان از آن به‌عنوان استدلال‌های حقوقی استفاده کرد، قانونی به نام قانون مسئولیت مدنی ١٣٣٩ است که موارد متعدد این قانون تأکید و صراحت دارد بر این‌که اگر در عملیاتی آسیبی به شخص دیگری وارد شود، مسئول ضامن است که غرامت پرداخت کند و درخصوص مین‌های باقیمانده از جنگ یا مین‌های گمشده که پیدا می‌شود و مساوی با مرگ یا معلولیت‌های جسمی شدید است، به نظر می‌رسد با اتمام دوران جنگ از اعمال و تصدی دولت است و وارد اعمال حاکمیتی نمی‌شود. لذا چنانچه مسئولیتی را برای دولت در نظر بگیریم، حتما نسبت به بحث جبران خسارت بدنی یا همان دیه بپردازد و یکی از مستندات بسیار قوی هم مواد ١ و ٢ قانون مدنی است.»

او افزود: «در ماده ٦ ما در نظر داشته باشیم فردی تک‌فرزند است و دچار معلولیت از مین می‌شود و دارای پدر و مادری است که در آستانه بازنشستگی و در وضع مناسب مالی به سر نمی‌برند. براساس موخره ماده ٦ به لحاظ قانونی این احتمال پیش‌بینی شده است که اگر چنانچه در زمان وقوع آسیب زیاندیده مکلف بوده، شخص ثالثی را نگهداری کند. اگر به وسیله مین یا مهمات منفجره دچار آسیب شود و نتواند به تکالیف قانونی خود عمل کند، دادگاه مکلف است در این قسمت نیز مبلغی را به‌عنوان خسارت بپردازد و دولت را به پرداخت خسارت نیز محکوم کند.»

او تأکید کرد: «ماده ١٤ قانون دادرسی کیفری تضمین کرده علاوه بر جبران خسارت در دیه مقدر و مقرر شخص مصدوم خسارت‌های معنوی نیز پرداخت شود، زیرا که به لحاظ اجتماعی گاهی فرد طرد می‌شود و صدمات روانی بر آن وارد می‌شود که این قسمت توسط قانونگذار پیش‌بینی شده است و قابلیت پیگیری دعوی را دارد.»

امسال انجمن ماف یلدا عباسی، هنرمند خواننده و نوازنده اهل خراسان را به عنوان نخستین سفیر ماف برای جهانی عاری از مین معرفی کرد.

یلدا عباسی در این مراسم گفت: امیدوارم بتوانم در این راه مفید واقع شوم و تمام تلاش خود را در این راستا خواهم کرد. به امید روزی که نه تنها ایران بلکه در تمام دنیا  مین و جنگ را شاهد نباشیم. ان‌شاءلله پرچم صلح در دنیا برافراشته شود و دیگر هیچ کودکی در دنیا مظلومانه کشته و مصدوم نشود.

دوسالانه تمام شد و بعد از تقدیر و اهدای جوایز برگزیدگان، شرکت‌کنندگان از پله‌های سینما بهمن پایین می‌آمدند و درمیانشان چند نفری عینک تیره به چشم داشتند و عصای سفید به دست.

منبع : شهروند


برچسب‌ها: انفجار, مین و زندگی, پیشگیری, مهمات عمل نکرده
نوشته شده توسط بهنام صادقی در چهارشنبه ۲۹ فروردین ۱۳۹۷ |
◻️ هنوز 10 هزار مین خنثی‌نشده در کرمانشاه باقی مانده

▪️ فرمانده قرارگاه عملیاتی نیروی زمینی ارتش در غرب کشور:

▪️حدود دو درصد میادین مین استان کرمانشاه به دلیل نزولات جوی زیر خاک مدفون شده و کار پاکسازی آنها به طور کامل انجام نشده است.

▪️ 13 فروردین امسال میادین مین استان کرمانشاه آخرین قربانی خود را در ارتفاعات "آق داغ" این استان گرفت و یکی از سربازان ارتش در این محل به مقام رفیع شهادت نائل آمد./ ایسناan


برچسب‌ها: مین و زندگی, پیشگیری, انفجار, مین روب
نوشته شده توسط بهنام صادقی در چهارشنبه ۲۹ فروردین ۱۳۹۷ |
رئیس مرکز مین‌زدایی خوزستان هشدار داد:

فروش مین ضدتانک به‌عنوان قالپاق خودروی جنگی

مین جنگی
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
اهواز - رئیس مرکز مین‌زدایی خوزستان گفت: برخی روستائیان مناطق مرزی خوزستان اقدام به فروش مین ضدتانک به‌عنوان قالپاق خودروی جنگی می‌کنند که بسیار خطرناک است.

به گزارش خبرنگار مهر، یحیی صالح نژاد عصر یکشنبه در نشست هماهنگی پاک‌سازی اراضی آلوده به مین خوزستان اظهار کرد: در بخشی از خرمشهر، ۱۴۵ هکتار زمین آلوده به مین داریم که از این میزان ۱۲۹ هکتار پاک‌سازی شده است. یکی دیگر از مشکلات شهرستان شوش نیز همین زمین‌های آلوده است که حتی چندی قبل یک وانت روی مین رفته بود ولی تلفات جانی نداشت.

وی افزود: در روستای مالحه شوش وسعت اراضی آلوده به مین، ۴۲ هکتار هست که در این بین چهار تیر و یک گلوله هم کشف شده است. در حال حاضر آمار خسارت‌های ناشی از گلوله بیشتر از مین است. از نیروی انتظامی، هنگ مرزی و مرزبانی تقاضا داریم که موقع نوشتن گزارش نوع مین یا گلوله را مشخص نکنند.

صالح نژاد با اشاره به جمع‌آوری شدن بالای ۴۰۰ گلوله طی هفته گذشته بیان کرد: یکی دیگر از معضلات این است که مهمات، ادوات جنگی و سلاح‌ها از سوی روستاییان برداشته می‌شود؛ به‌عنوان نمونه مهمات آرپی‌جی را جابجا می‌کنند یا چاشنی نارنجک هست ولی مهمات آن موجود نیست؛ مثلاً برخی روستاییان مین ضدتانک را به‌عنوان قالپاق خودروی جنگی برای فروش می‌برند، تمام تلاش خود را به کار گرفتیم تا از طریق آموزش و اطلاع‌رسانی مردم را با عواقب بد این کار آشنا کنیم.

رئیس مرکز مین‌زدایی خوزستان اظهار کرد: ۶۵۰ هکتار اراضی کشاورزی آلوده به مین در حمیدیه، هویزه، سوسنگرد و اهواز داریم که قرارداد آنها را انجام دادیم. در خرمشهر نیز تاکنون برای سال جاری سه هزار هکتار قرارداد منعقد کردیم. یکی دیگر از مشکلات هم جابجایی ضایعات است که حتی در دزفول هم تلفات داشتیم.

منبع : خبرگزا

نوشته شده توسط بهنام صادقی در دوشنبه ۲۷ فروردین ۱۳۹۷ |

فرماندارهویزه خبر داد:

وجود 80 کیلومتر نوار مرزی مشکوک به آلودگی مین در "هویزه"

انفجار مین

فرماندار هویزه با اشاره به شناسایی 12 مورد مناطق مشکوک به آلودگی مین در هویزه گفت: در شهرستان هویزه 80 کیلومتر نوار مرزی مشکوک به آلودگی مین وجود دارد.

به گزارش ایسنا، ناظم ثبوتی در نشست هماهنگی پاکسازی اراضی آلوده به مین که امروز (26 فروردین‌ماه) در استانداری خوزستان برگزار شد، اظهار کرد:  در سال 95 در شهرستان هویزه در یک حادثه انفجار مین یک کشاورز با گذاشتن پا روی مین قطع عضو شد. این حادثه در اراضی کشاورزی تحت تسطیح شرکت آب و خاک رخ داد. هم‌چنین در مردادماه سال گذشته یک روستایی اهل روستای بنی‌نعامه در حادثه انفجار مین قطع عضو شد.

وی افزود: تقریبا سه دهه از پایان دوران دفاع مقدس می‌گذرد و در این سال‌ها کارهای زیادی انجام شد اما هنوز اراضی مشکوک به آلودگی به مین در هویزه وجود دارد.

فرماندار هویزه با بیان این‌که این شهرستان130 کیلومتر مرز آبی و خاکی دارد، گفت: در شهرستان هویزه 80 کیلومتر نوار مرزی مشکوک به مین وجود دارد.

ثبوتی بیان کرد: در گزارشی که اخیرا ارائه شد 12 مورد مناطق مشکوک به آلودگی به مین را اعلام کردیم که یکی از این موارد 80 کیلومتر نوار مرزی شهرستان هویزه با کشور عراق است.

وی تصریح کرد: در سال‌های اخیر فعالیت‌های شرکت‌های مختلف از جمله شرکت‌های نفتی در هویزه بیشتر شده است. در حال حاضر بیش از 120 شرکت در شهرستان هویزه مستقر هستند و 76 درصد از مناطق نفتی غرب کارون در این شهرستان قرار دارد و این آمار نشان می‌دهد که منطقه بسیار گسترده است بنابراین نیاز است توجه جدی شود تا کسانی که در این مناطق فعالیت می‌کنند دچار حادثه ای نشوند.

منبع : ایسنا


برچسب‌ها: انفجار, مین و زندگی, پیشگیری, مهمات عمل نکرده
نوشته شده توسط بهنام صادقی در دوشنبه ۲۷ فروردین ۱۳۹۷ |

مدیرکل انتظامی و امور مرزی استانداری خوزستان خبر داد:

شناسایی بیش از 36 هزار هکتار اراضی آلوده به مین و گلوله در خوزستان

مین جنگی

مدیرکل انتظامی و امور مرزی استانداری خوزستان با اشاره به وجود 36 هزار و 484 هکتار اراضی آلوده به مین و گلوله در استان خوزستان گفت: مجموع پاکسازی‌های مناطق آلوده از سال 1385 تا سال گذشته، 226 هزار و 357 هکتار بوده است.

به گزارش ایسنا، رضا نجاتی در نشست هماهنگی پاکسازی اراضی آلوده به مین که امروز (26 فروردین‌ماه) در استانداری خوزستان برگزار شد، اظهار کرد: مجموع پاکسازی‌های مناطق آلوده از سال 1385 تا سال گذشته، 226 هزار و 357 هکتار بوده که از این مقدار 12 هزار و 413 هکتار زمین‌های آلوده  به مین و 213 هزار و 944 هکتار آلوده به گلوله بودند.

وی افزود: مابقی اراضی آلوده‌ای که تاکنون شناسایی شده‌اند 36 هزار 484 هکتار هستند. البته احتمال دارد که اراضی آلوده بیشتری شناسایی شود.

مدیرکل انتظامی و امور مرزی استانداری خوزستان تصریح کرد: از سال 85 تا سال گذشته در راستای پاکسازی مناطق آلوده 19 نفر در حال عملیات پاکسازی شهید و 199 نفر مجروح شدند.

نجاتی ادامه داد: هم‌چنین در اثر انفجار مین 54 نفر از مردمی که در حال کار یا تردد در این مناطق بودند فوت و 200 نفر مجروح شدند. برخی از این افراد به عنوان شهید معرفی شده‌اند و پرونده‌های مابقی این افراد در حال بررسی است.

مدیرکل انتظامی و امور مرزی استانداری خوزستان گفت: از فرمانداران شهرستان‌های آلوده استان خوزستان می‌خواهیم مابقی اراضی آلوده را در اختیار استانداری خوزستان قرار دهند تا به وزارت کشور منعکس شود و برنامه پاکسازی مناطق را با جدیت بیشتری دنبال کنیم. با پاکسازی مناطق آلوده، اراضی که قابلیت کشاورزی، دامپروری و کارهای اقتصادی دارند به مردم تحویل داده می‌شود.

وی تصریح کرد: امیدواریم با بررسی‌هایی که خواهیم داشت بتوانیم آلودگی‌هایی را که منجر به لطمه زدن به نیروی انسانی می‌شود- چه افرادی که در بخش پاکسازی فعالیت می‌کنند و چه کسانی که در حال کشاورزی در این مناطق هستند، - پاکسازی کنیم.

به گزارش ایسنا، در ادامه عدنان غزی فرماندار شوش با بیان این‌که برخی روستاهای این شهرستان از جمله روستاهای مالحه و عنکوش نیاز به پاکسازی دارند، اظهار کرد: مناطقی وجود دارد که دارای خاک ماسه‌ای است و مین یا گلوله‌های موجود در اراضی با وزش باد جابجا می‌شوند.

به گزارش ایسنا، هم‌چنین ولی اله حیاتی فرماندار خرمشهر گفت: در حوزه خرمشهر مشکل خاصی در خصوص مناطق آلوده وجود ندارد اما مشکل ما در منطقه فیصلیه است.

وی افزود: بحث بیمه ساختمان‌های منطقه فیصلیه با منطقه آزاد اروند مطرح شده است اما منطقه آزاد اروند نمونه بیمه مین‌زدایی را می‌خواهد تا نسبت به این کار اقدام کند که تاکنون این نمونه در اختیار ما قرار نگرفته است، بنابراین باید نسبت به حل این مشکل اقدام شود.

منبع : ایسنا


برچسب‌ها: انفجار, مین و زندگی, پیشگیری, مهمات عمل نکرده
نوشته شده توسط بهنام صادقی در دوشنبه ۲۷ فروردین ۱۳۹۷ |
بنابر اخبار دریافتی یک سرباز اهل پیرانشهر به نام علی محمودی فرزند رسول در منطقه عملیاتی کرمانشاه بر اثر برخورد با مین به شهادت رسیده است.

تلاش های مین و زندگی برای تایید این خبراز منابع موثق تاکنون بی نتیجه بوده است.

لازم به ذکر است مراسم ترحیم شهید علی محمودی روزهای 20 و 21 فروردین در مسجد جامع دربکه(محله ملا سید دربکه) برگزار می شود.

تصویر از مراسم تشییع سرباز شهید علی محمودی


برچسب‌ها: انفجار, مین و زندگی, پیشگیری, مهمات عمل نکرده
نوشته شده توسط بهنام صادقی در یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ |

 روز جهانی آگاه سازی درباره‌ خطرات مین

چهار آوریل برابر با ۱۵ فروردین، «روز جهانی آگاه سازی درباره‌ی خطرات مین» است. این نامگذاری در دسامبر 2005 صورت گرفت و نخستین بار در سال 2006 این روز گرامی داشته شد.مجمع عمومی سازمان ملل در این سال از کشورها خواست تا با کمک به این نهاد و سازمان های مرتبط به مقابله با مشکل مین بپردازند.این روز در سال ۲۰۰۶ توسط مجمع عمومی سازمان ملل تعیین شد.

بیش از 70 کشور دنیا با مشکل مین های زمینی باقی مانده از جنگ مواجه هستند ومیلیون‌ها نفر در این مناطق ناچارند روزانه با خطری به نام مین زندگی کنند. تا چندی پیش مین ها روزانه در جهان حدود ۲۰ تن را کشته یا مجروح می کردند.

ایران نیز یکی از کشورهای درگیر با مشکل مین است . آلودگی در ایران به میزانی است که لقب دومین کشور آلوده به مین را گرفته است.

ایران دومین کشور آلوده به مین

ایران پس از مصر، دومین کشور آلوده به مین است. به گفته مقامات ایران در طی جنگ هشت ساله با عراق1359 – 1367 بیش از 16 میلیون مین در پنج استان غربی کشور کاشته شده است و حدود 4 میلیون و 200 هزار هکتار را آلوده نموده است.

استان ایلام با 1،700،000 هکتار ، خوزستان با 1،500،000 هکتار،کرمانشاه 700000 هکتار،آذربایجان غربی150،000هکتار و کردستان با 150،000هکتار سطوح آلوده به مین و مهمات باقی مانده از جنگ کشور را تشکیل داده اند.

آلودگی میادین مین در استان های آذربایجان غربی و کردستان در بعضی نقاط به صورت پایگاه های نظامی می باشد.تعداد این پایگاه ها در هر استان حدود سه هزار پایگاه و جمعاً شش هزار تخمین زده شده است.

 تا کنون حدود ۱۰ هزار تن از ساکنان این استان ها  براثر برخورد به مین یا مهمات باقی مانده از جنگ جان خود را از دست داده یا مجروح و معلول شده‌اند.

به گفته‌ی مقامات ایران، با وجود عقد دو تفاهم نامه با دولت عراق ،این کشور تاکنون نقشه های میادین مین را به ایران تحویل نداده است.هر چند به نظر می رسد بعد از گذشت سه دهه از پایان جنگ ؛وجود نقشه ها چندان به کار مین روب های ایرانی بیاید.

مین دانه شیطان

 مین زمینی، سلاحی است انفجاری که معمولا در زیر سطح زمین قرار داده می شود و بر اثر تماس فرد منفجر می شود ..مین های زمینی تا مدت ها پس از پایان جنگ در زمین باقی مانده و خطر جدی برای مردم آن نواحی می باشند. به طور کلی می توان گفت اکثر قربانیان مین های زمینی به طور تصادفی با آن ها برخورد می نمایند

از طرف دیگی وجود این مین ها مانع دسترسی مردم به منابع آب، مراتع،زمین های کشاورزی، معادن …..و به طور کلی وجود مین ها به عنوان مانع اصلی در توسعه این مناطق به شمار می آیند.

 مین های زمینی به دو دسته مین ضد نفر و ضدتانک تقسیم می شوند.مین های ضدنفر کوچک و دارای مواد منفجره کمی هستند و موجب زخمی و یا کشته شدن افراد می گردد و مین های ضدتانک که دارای مواد منفجره بیشتری هستند و موجب نابودی خودروها و ادوات زرهی می شود.

مین جنگ افزار کشتار جمعی نیست اما بدون تردید یکی از مرگبارترین سلاح ها بر علیه غیر نظامیان است. مین ها بین پوتین های یک سرباز و کودک هیچ تفاوتی قائل نیستند و از این جهت به کارگیری آنها در جوامع بین المللی مورد مناقشه است.

به گزارش سازمان ملل، انفجار مین ‌در ۳۰ سال گذشته به کشته شدن بیش از یک میلیون نفر در جهان انجامیده است. بر اساس همین گزارشات از هر ده قربانی مین 7 نفر آنها غیر نظامی بوده که سه نفر آنان نیز کودک بوده‌اند.

 آسان،ارزان و دشوار

 مین ها ی زمینی بر خلاف سایر جنگ افزارها چندان گران قیمت نیستند. قیمت یک مین ضد نفر بین یک تا سه دلار می باشد و بسیار سریع بکارگیری و آماده می شود و از این نظر برای جنگجویان سلاح کارآمدی به حساب می آید.اما برای خنثی سازی هر عدد مین هزینه ای نزدیک به هزار تا سه هزار دلار پیش بینی می شود.

 ارزانی و ساده بودن بکارگیری باعث بوجود آمدن میادین وسیع مین در سراسر جهان شده است.این میدان‌های مین اغلب در مناطق حساس،اطراف راه های ارتباطی، زمین های زراعی،مراتع و محل‌های مسکونی احداث می شوند و بعد از خاتمه جنگ خطر بالقوه ای برای غیر نظامیان می باشند.

پاکسازی میادین مین بر خلاف احداث آن کاری بسیار دشوار و پرهزینه است.گرما و سرما،شیب زمین ،پوشش گیاهی،جنس زمین و... بر کار مین روب ها تاثیر بسیار زیادی دارد.هزینه های ماشین آلات پاکسازی میادین مین سرسام آور است و همه دولت ها قادر به تحمل چنین هزینه هایی نیستند.

از طرف دیگر گذشت زمان و تغییرات جوی باعث پوسیدگی و حساسیت مین ها،تغییر در نحوه استقرار،جابه جایی مین های سبک و یا فرو رفتن آنها در اعماق زمین شده و کشف و خنثی سازی آنها را بسیار دشوار و خطرناک خواهد نمود و همین امر باعث خواهد شد که زمان پاکسازی گاهی سال ها به درازا بکشد.

ضرورت آگاهی‌رسانی

 همواره پس از خاتمه جنگ و درگیری های نظامی ،آوارگان جنگی به سرزمین‌های خود بازمی‌گردند، آنها  برای زندگی ناچارند در مزرعه‌هایی کار کنند که هنوز مین‌روبی نشده و یا دام های خود را برای چرا به مناطقی ببرنند که در آنها هنوز مین ها وجود دارند. در اغلب موارد این کارها موجب مجروحیت ، معلولیت و یا کشته شدن آنها می شود.

 تا زمانی که عملیات پاکسازی این مناطق از مین و مهمات باقی مانده از جنگ به اتمام نرسیده،برای حفاظت از غیرنظامیان برنامه‌های آگاهی‌رسانی درباره‌ی خطرات مین‌ها ضروری می باشد.

  در این آموزش ها به مردم ،مناطق خطرناک، نشانه های وجود خطر،تابلوهای خطر مین توضیح داده می‌شود .آنها می آموزند که در صورت مواجهه با مین و سایر مهمات باقی مانده از جنگ باید چگونه رفتار کنند و چه واکنشی نشان دهند

این آموزش ها باید مستمر بوده به طوری که منجر به تغییر شیوه زندگی مردم گردد.

با وجودیکه کمی بیش از ده سال از این مناسبت جهانی می گذرد ؛اما آموزش ها به جمعیت های ساکن در مناطق آلوده اثرات مثبت خود را به خوبی در سطح جهان نشان داده است ،بطوریکه قربانیان مین در جهان از 15هزار نفر در هر سال در دهه 90 میلادی به حدود چهار هزار نفر در حال حاضر کاهش یافته است.

آموزش رسمی خطر مین  در ایران حدود 15 سال پس از خاتمه جنگ ( 1382)شروع شد و همین تاخیر موجب خسارات بسیاری شد .هزاران زن،مرد و کودک ایرانی در پنج استان آلوده قربانی مین ها و مهمات باقی مانده از جنگ شدند .

با آغاز عملی فعالیت مرکز مین زدایی کشور با رویکرد پاکسازی بشردوستانه در سال 1382؛ آموزش خطر مین به ساکنین مناطق آلوده در دستور کار قرار گرفت. این آموزش ها را معاونت پیشگیری سازمان بهزیستی و معاونت امداد و نجات جمعیت هلال احمر بر عهده گرفتند.

این آموزش ها به صورت گروهی و چهره به چهره توسط کارشناسان و داوطلبان جمعیت هلال احمر و بهزیستی با توجه به سن،گروههای اجتماعی و........ به تمامی جمعیت محلی ارائه گردید. سازمان های مردم نهاد و موسسات غیر انتفاعی محلی مورد تایید سازمان بهزیستی در توسعه آموزش خطر مین در دورترین نقاط استان های آلوده نقش به سزایی داشتند.

پیمان اتاوا

در سال ۱۹۹۷ بخش بزرگی از کشورهای عضو سازمان ملل در اتاوای کانادا گردآمدند و در مورد ممنوعیت «مین‌های زمینی ضد نفر»، به توافق رسیدند.

تا کنون بیش از  ۱۶0 کشور جهان «پیمان اوتاوا» را امضا کرده‌اند، اما چندین کشور و از جمله ایالات متحده آمریکا، روسیه، چین، ایران، اسرائیل، هند و عربستان سعودی هنوز به آن نپیوسته‌اند. لازم به ذکر است که در پیمان اوتاوا، مین های ضدتانک شامل این ممنوعیت نمی شوند.

یادآور می شود پیوستن به این پیمان اختیاری است و خروج از آن نیز پس از یک دوره مشخص و رعایت چند مورد امکان پذیر می باشد.

بهنام صادقی

 

 


برچسب‌ها: انفجار, مین و زندگی, پیشگیری, مهمات عمل نکرده
نوشته شده توسط بهنام صادقی در یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ |

ارتش ترکیه طی بیانیه ای اعلام کرد که از زمان آزاد سازی منطقه عفرین در تاریخ 18 مارس سال جاری تاکنون 95 مین و بمب دست ساز در این منطقه کشف و خنثی شده است.

 

خنثی سازی 95 مین و بمب دست ساز در عفرین

منبع : خبرگزاری آناتولی


برچسب‌ها: انفجار, مین و زندگی, پیشگیری, مهمات عمل نکرده
نوشته شده توسط بهنام صادقی در یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ |

تلاش های بی فرجام زنان و کودکان قربانی مین/ ناصر سرگران
دکتر ناصر سرگران فعال حوزه حقوق افراد دارای معلولیت، یادداشتی را به بهانه چهار آوریل (پانزدهم فروردین) روز بین المللی آگاهی از خطر مین و کمک به اقدام علیه آن، جهت انتشار در اختیار کردپرس قرار داده است.


 سیزده سال از نامگذاری روز بین المللی آگاهی از خطر مین و کمک به اقدام علیه آن از طرف مجمع عمومی ملل متحد می گذرد. روزی برای قربانیان مین و نه با حضور خود آنان! روزی برای گفتن از درد ها و رنج های مردان و زنانی که گامهای بلند و استوارشان را برای کار و جهاد در راه خانواده برداشتند؛ اما امروز دیگر رمقی برای کار ندارند. زنان و مردان پنج استان آلوده به مین ایران همچون سایر مردمان ۶۱ کشور دیگر  آلوده به مین جهان در مبارزه ای نابرابر دشمنان پنهان در زیر گامهای استوارشان را پشت سر می گذارند و چراغ زندگی را همچنان با امید روشن نگه می دارند. اما در این میان هم موارد متعددی وجود دارد که شیاطین خفته در خاک ناجوانمردانه در کمین کودکان، زنان و مردان بی گناه می نشینند و برای همیشه گامهای استوارشان را یا به خاموشی یا به سستی می نهند.
 مرگ یا معلولیت فقط یکی از ده ها آسیب قربانیان مین است. قربانیان مین و خانواده های آنان پس از حادثه انفجار مین اینبار می بایست با اراده ای آهنین در پی احقاق حقوق خویش برآیند. پس از حادثه قربانیان مین در مقام متهمان جنگی به پرونده هایشان در کمیسیون¬های ماده ۲ فرمانداری رسیدگی می شود. رسیدگی ای که پس از تلاش های طاقت فرسای خود قربانیان مین میسر است. در واقع این خود قربانیان مین هستند که برای اثبات قربانی شدنشان می ¬بایست تمامی ادله و مدارک را در اختیار کمیسیون ماده ۲ فرمانداری قرار دهند تا در صورت صلاحدید و هر زمان که مقدور بود بدون توجه به مسائل جسمانی و روانی قربانی جلسه رسیدگی تشکیل دهند. جلسه ای که با اراده آهنین خود قربانیان و خانواده های آنان فراهم می شود اما اصول حاکم بر آیین دادرسی در خصوص آنها معکوس عمل می کند و گویا صندلی برای نشستن فرد قربانی یا خانواده وی در جلسه اعضای کمیسیون نیست!
در این میان برخی از گرفتن حکم کمیسیون ناکام می مانند و اما همچنان  به رغم پایان کار کمیسیون به دنبال راه حلی جهت اثبات قربانی شدن خویش هستند. تلاشی که قوانین جاری کشور می گویند؛ دیگر فرجامی ندارد چرا که راه حل قانونی در همان گام اول پایان می پذیرد و فرصتی برای تجدیدنظرخواهی  قربانی متهم نیست! پس قربانی ناگزیر برای پاسخ به ندای امید با به دوش کشیدن درد ها و رنج های ناشی از انفجار مین به هر دری برای گرفتن نتیجه می زند. گه در فرمانداری و گه در نزد نماینده مردم در مجلس است اما پاسخی جز سکوت نمی شنود. اینجا حکم کمیسیون، معتبر و برای همگان لازم الاتباع است. اما برخی دیگر هم موفق به اثبات بی گناهیشان می شوند و با حکم کمیسیون مهر تایید بر قربانی بودنشان می خورد. خسته و خوشحال از نتیجه حکم را برای اجرا به بنیاد شهید و ایثارگران می برند اما قربانی متوجه می شود که تصمیم کمیسیون نه حکم بلکه یک نظر مشورتی بیش نیست و بنیاد شهید و ایثارگران این بار مستند به بند (ب) ماده واحده (قانون اصلاح ماده واحده قانون برقراری حقوق وظیفه یا مستمری بازماندگان آن دسته از مهاجران و کسانی که به مناطق جنگی مراجعه نموده و به علت برخورد با مواد منفجره معلول یا فوت می شوند مصوب ۱۳۷۲) اعلام می دارند که کمیسیون بر اساس ضوابط بنیاد تشکیل نشده است و راسا رای بر عدم اجرای تصمیم کمیسیون می دهند و اینجا شرایط به نحوی است که تصمیم کمیسیون لازم الاتباع نباشد! از اینرو، این دسته از قربانیان باید راه پر پیچ و خم دیوان عدالت اداری را به امید نتیجه مطلوب در پیش گیرند.  البته در میان این عده از قربانیان هم ممکن است نظر بنیاد بر این امر باشد که کمیسیون طبق ضوابط بنیاد تشکیل شده است و پرونده برای قربانیان پیروز در رسیدگی تشکیل گردیده و  تحت پوشش بنیاد شهید و ایثارگران قرار گیرند. اما می بایست تامل کرد و منتظر موانع دیگر ماند. موانعی که در عمل قربانیان مین تحت پوشش را از دسترسی به خدمات بنیاد باز می دارد. در این مرحله کودکی می تواند جرم بزرگی برای بهره مندی از مستمری بنیاد تا سن هجده سالگی به شمار آید. کودکی که تا پیش از حادثه انفجار مین چوپان یا کشاورز همراه با پدر و مادر خویش بوده است و برای گذران زندگی خانواده می کوشید؛ از آن به بعد نه تنها نان آور خانواده نیست بلکه باید پدر و مادر برای تامین هزینه های دارو و نگهداری کودک خود با دست خالی تلاش بی فرجام دیگری را برای زندگی آغاز کنند.
همچنین زنان قربانی هم با این عنوان که سرپرست خانواده نیستند؛ از حمایتهای مادی بنیاد بهره مند نمی شوند. این در حالی است که فلسفه مستمری پرداختی از طرف بنیاد کمک به زندگی فرد آسیب دیده و توانبخشی وی به منظور بازگشت به زندگی دوباره است. اما این فلسفه برای زنان قربانی مین به گونه ای دیگر معنا می شود. زنانی که دوشادوش با مردان برای گذران زندگی می کوشیدند؛ امروز همچون کودکان قربانی مین در برابر سایر اعضای خانواده به واسطه حس مسئولیت پذیری احساس شرمندگی می کنند که دیگر نه می توانند همگام با سایرین  نقش موثر و همیشگی خویش را ایفا کنند و نه خسارتی برای این خسران مادی و معنوی برای آنان وجود دارد. کودکانی که باید سوختنشان را به نظاره نشست تا روزی مجازات دوران کودکیشان تمام شود تا بلکه از خدمات لازم بهره مند گردند؛ روزی که دیگر شاید برای بازگشت آنان به زندگی بسیار دیر باشد و دیگر چنین خدماتی به سان نوش داروی پس از مرگ سهراب باشد.
سیر زندگی قربانیان مین از همان پیش از انفجار مین به واسطه زندگی در همسایگی این دشمن خفته در خاک تا پس از حادثه و اثبات قربانی بودنشان حکایت پر سوز و گداز متحیری است که با نگاه کنونی قانون گذار قصه پر غصه ای از سراسر تلاش های بی فرجام آنان  برای احقاق حقوقشان را رقم می زند.

منبع :کورد پرس

.https://telegram.me/minefieldiran


برچسب‌ها: انفجار, مین و زندگی, پیشگیری, مهمات عمل نکرده
نوشته شده توسط بهنام صادقی در پنجشنبه ۱۶ فروردین ۱۳۹۷ |