کنوانسیون منع مین های ضد نفر

APMBC در 18 سپتامبر 1997 به تصویب رسیده و در 1 مارس 1999 اجرا شد. این کنوانسیون هدف کاملا بشر دوستانه داشت. مقدمه آن با یک پاراگراف شروع می شود که میزان رنجش غیر نظامیان را تحت اثرات مین های زمینی برجسته کردند:

دولت های عضو مصمم به پایان دادن به رنجش ها و تلفات ناشی از مین های ضد نفر که صدها انسان را هر هفته، به خصوص غیر نظامیان بی دفاع و بی گناه و کودکان را کشته یا معلول کرده، مانع از توسعه اقتصادی و باز سازی آن شده، مانع از بازگشت پناهنده ها و افراد جا به جا شده داخلی می شوند و یا بعد از کارگزاری، چندین عواقب دیگر را نیز دارند می باشند.

پاراگراف یا بند آخر مقدمه بیان می دارد که کنوانسیون بر اساس قوانین بشر دوستانه بین المللی است و این که حقوق طرفین جنگ مسلحانه در انتخاب روش ها و ابزارهای جنگ افزاری محدود نیست و بر اساس اصلی است که مانع از درگیری در جنگ های مسلحانه است که موجب وارد آمدن رنجش های غیر ضروری شده و مبتنی بر این اصل است که باید بین غیر نظامیان و نظامیان تفکیک قائل بود.

APMBC:

·         توسعه، تولید، استفاده، انتقال و ذخائر مین های ضد نفر را منع می کند

·          انهدام مین های ضد نفر ذخائر شده را طی چهار سال تاکید می کند

·         پاکسازی مین های ضد نفر را طی 10 سال تاکید می کند

·         پشتیبانی برای کمک به قربانیان را تاکید می کند

این معاهده در راستای حذف آسیب های وارده بر غیر نظامیان تحت تاثیر میان های ضد نفر است. برای رسیدن به این هدف کنوانسیون، منعیات جامع را برای پیش گیری از استفاده از مین های AP و نیز اقدامات درمانی را برای برطرف کردن نیاز های افرادی که از این سلاح ها رنج می برند تصویب کرد.

APMBC استفاده از مین های ضد نفر را تحت هر شرایط منع می کند (ماده 1). این در مورد همه موارد زمان صلح، جنگ مسلحانه و یا آشفتگی داخلی صدق می کند. طرفین حتی اگر با دفاع نظامی قریب الوقوع تهدید شوند، نمی توانند به مین های ضد نفر در حمله و یا دفاع از خود متوسل شوند.

کنوانسیون امکان رزرو هیچ یک از مفاد آن را نمی دهد. دولت یا کشور عضو باید همه ذخائر های مین ضد نفری را که دارد و یا تحت کنترل و اختیار آن است طی چهار سال بعد از عضویت در APMBC منهدم کند (ماده 4).

هر یک از دولت های عضو ملزم به پاکسازی همه مین های ضد نفر در مناطق مین گذاری شده تحت اختیار خود طی 10 سال می باشد (ماده5). هر یک از دولت های عضو که در این مدت زمان قادر به اجرای قانون نیستند می توانند تمدید این حکم را درخواست کنند. این درخواست تمدید باید به طور کتبی و موجه نوشته شده و به کشور های عضو برای تایید تسلیم شود.

ماده 6 شامل مفادی در خصوص کمک به قربانیان است، یکی از دلایلی که APMBC یک توسعه هنجاری پیشگامانه در نظر گرفته می شود اگرچه همانند کنواسیون مهمات خوشه ای، جزییات آن به طور صریح بیان نشده بود.

تا به امروز، بیش از سه چهارم کشور های دنیا APMBC را تصویب کرده اند و بسیاری هم که     آن را تصویب نکرده اند به مفاد آن پایبند بوده و یک قانون بین المللی را علیه استفاده از مین های ضد نفر به طور شفاف تثبیت کرده اند.APMBC در ترویج و بهبود مبارزه با مین در زمین و افزایش پشتیبانی بین المللی در این بخش مفید بوده است

منبع : مرکز بین المللی مین زدایی بشردوستانه ژنو

برچسب‌ها: کنوانسیون منع مین های ضد نفر

نوشته شده توسط بهنام صادقی در پنجشنبه ۱۵ بهمن ۱۳۹۴ |

کنوانسیون منع مین ضد نفر (APMBC)