به دنبال انفجار مین‌های به جا مانده از داعش در حومه شرقی استان حماه سوریه سه کودک کشته و شش تن دیگر زخمی شدند.

به گزارش ایسنا، به نقل از خبرگزاری سانا، یک منبع محلی سوری تاکید کرد: در میان زخمی‌ها، کودکان نیز حضور دارند. وی گفت: دو مین به جا مانده از تجهیزات گروه تروریستی داعش در حومه حماة منفجر شدند.

همچنان تعدادی از مناطق سوریه شاهد انفجار مین‌ها و نارنجک‌هایی هستند که گروه تروریستی داعش آن‌ها را به جا گذاشته است و در اثر انفجار آن‌ها چندین غیرنظامی کشته و زخمی می‌شوند.

نوشته شده توسط بهنام صادقی در یکشنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۸ |

یک بمب جنگی خنثی‌نشده از دوران دفاع مقدس در اطراف شهر پلدختر کشف شد که به گفته مسئولان سیل همراه با گل و لای این بمب را با خود آورده است.

به گزارش  مهر، یک بمب جنگی پانصد پوندی از دوران جنگ ایران و عراق که سیل امسال در استان لرستان همراه با گل و لای به نزدیکی شهر پلدختر آورده بود، کشف شد.

نیروهای سپاه پاسداران  با همکاری پایگاه چهارم شکاری دزفول در حال خنثی سازی و انجام عملیات انهدام این بمب جنگی هستند.

نوشته شده توسط بهنام صادقی در یکشنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۸ |

انفجار مین باقی مانده از جنگ در روستای بی ژوی سردشت منجر به تلف شدن پنج راس گوسفند گردید.

این حادثه تلفات انسانی نداشت.

منبع: موکریان خبر

نوشته شده توسط بهنام صادقی در پنجشنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۸ |

پاوه‌ای‌ها آن شب، ماه را در شعله‌های آتش دیده بودند. گستره بزرگی از ارتفاعات «پروینی» از ظهر می‌سوخت؛ یعنی بلوط و بنه و ون با هم زغال می‌شد و گرگ‌ها و خرگوش‌ها هم.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از روزنامه شهروند ،کی طاقت می‌آورد که جنگلی بسوزد؟ مادح، یوسف، شهرام و سعید طاقت نیاوردند و زدند به دل کوه سوزان شوشمی، در نقطه صفر مرزی. بی‌آن‌که میدان مین هراسی به دلشان بیندازد، چهار ساعت تمام میان حلقه آتش و مین محاصره شدند و تاول دست‌ها، استخوان‌های ترک خورده و ریه‌های خفه‌شده از دود آنها را از مقابله با آتش باز نداشت.

این چهار نفر، اعضای انجمن ژیوای پاوه‌اند و همین دوشنبه به همراه ٢٦نفر دیگر از اعضای انجمن و دیده‌بانان منابع طبیعی توانستند وسعت ٦٠٠ هکتاری که گُر گرفته بود را بعد از ٢٦ ساعت خاموش کنند. این کار همیشه قهرمانان آتش است، بی‌آن‌که کسی نام و نشانی از آنها بپرسد و پی ببرد که چطور بی‌هیچ سودی، به جنگ آتش می‌روند.

همه ترسیده بودند
این چهارمین یا پنجمین آتش‌سوزی اراضی ملی شوشمی بود که روز یکشنبه، ١٣ مرداد، زخم دیگری به زمین می‌زد. ظهر رسیده بود که دیده‌بانان خبر دادند پایین‌دست زمین‌های منابع ملی روستای شوشمی از توابع بخش نوسود شهرستان پاوه آتش گرفته. مختار خندانی، از اعضای هیأت موسس انجمن ژیوا هم تلفن را برداشت و یکی‌یکی بچه‌ها را خبر کرد و طولی نکشید که دو گروه چهار نفره به محل آتش‌سوزی رفتند؛

ارتفاعات شوشمی صعب‌العبور بود و آلوده به مین و مواد منفجره جامانده از دوران جنگ و پر از علف‌های خشکیده و درخت‌های بلوط و بنه. چند ساعت بعد که هوا تاریک می‌شد و شعله‌ها هنوز زنده بودند، این خبر همه جا پیچید که چهار نفر از اعضای ژیوا در میدان مین گیرافتاده‌اند.

یاد شریف باجور و امید حسین‌زاده (فعالان محیط‌زیست) و رحمت حکیمی‌نیا و محمد پژوهی (نیروهای جنگلبانی) دوباره زنده شد و دلهره به جان همه افتاد: شهریور ‌سال پیش این چهار نفر که برای خاموش‌کردن آتشی در جنگل‌های مریوان پیش قدم شده بودند، جانشان از دست رفت.

اکنون چند روز از خاموشی شوشمی گذشته و مختار هنوز دست‌هایش می‌سوزد و صدایش به سختی از گلوی نفس کشیده در دود بیرون می‌آید: «دود به ریه‌هایم رفته. کاری هم نمی‌شود برایش کرد. خودش خوب می‌شود.»

بعد می‌خندد که «همین که آتش خاموش شود، دلمان خوش است.» مختار یک ساعتی که استراحت کرده را از زمان اطفای حریق کم می‌کند و می‌گوید ٢٦ساعت در آتش بوده. جفت دست‌هایش پلاتین دارد و پایش به خاطر یک شکستگی قدیمی، آنقدرها یاری نمی‌کند، اما می‌گوید که «وجدانم قبول نمی‌کند آتشی باشد و بچه‌ها را تنها بفرستم.» کار او و دوستان همراهش، پیش از ‌سال ٨٧ که مجوز فعالیت انجمن ژیوای پاوه صادر شود، شروع شده بود. «هر جا آتش می‌گرفت، همه می‌رفتیم، حتی اگر در سفر بودیم.

می‌رفتیم گیلان غرب، اسلام‌آباد غرب، کوه‌های بیستون، کردستان، هر کجا که آتش بود. طبیعت جان و دل ما است، برای همین سخت نمی‌گیریم به این‌که ممکن است بعد هر عملیات خودجوش زخمی شویم و بلایی سرمان بیاید. مگر چه مانده از طبیعت برایمان؟» مختار اینها را می‌گوید و از چهار نفری که چند روز پیش در میدان مین گیر افتادند، اسم می‌برد: «یوسف، از بلندی سقوط کرد و دو تا از انگشتانش شکست. دست چپ شهرام کامل سوخت. مادح و سعید شکر خدا خوبند.»

شهرام: کسی نمی‌دانست مین کجاست
از خانه شهرام ویسی‌نژاد که عضو انجمن ژیواست، می‌شد مسیر آتش‌سوزی را دید. نمی‌شود گوشه‌ای از زمین گُر بگیرد و او بی‌تفاوت باشد. باید درخت‌ها را نجات داد، حتی با تجهیزات کم و فقط به امید خواباندن قائله حریق. حالش کمی بهتر شده، تاول‌ها ترکیده‌اند و دست چپش را که از مچ تا بالای آرنج سوخته، پاسمان کرده‌اند.

شهرام از آتش‌سوزی شوشمی و سوختنش می‌گوید: «داشتیم آتش را خاموش می‌کردیم. همراه با جهت باد پیش می‌رفتیم که ناگهان جهت باد عوض شد. زمین پر از علف خشک بود و پوشش گیاهی پرحجمی داشت. جهت باد که عوض شد، انگار یک تانکر بنزین وسط آتش ریختند. دستم را گرفتم جلوی صورتم که چشم‌هایم نسوزد. دستم سوخت. چاره‌ای نبود، باید ادامه می‌دادیم. نمی‌دانستم‌ درصد سوختگی چقدر است، فکر کردم سطحی است.

آتش که مهار شد، سوزش دستم بیشتر شد. دست و صورتم را شستم و دیدم که تمامش تاول زده. بعد هم رفتیم بیمارستان تخصصی سوانح و سوختگی و پانسمانش کردند.» اما قهرمانان حریق چرا با این همه خطر، به دل آتش می‌زنند؟ شهرام با حسرت می‌گوید: «در منطقه ما فقط یک پشته جنگلی برایمان مانده. منابع طبیعی که داریم همین است؛ تمام آن‌چه که خدا داده. باید حفظش کنیم، وظیفه‌مان است. باز هم بسوزد، دوباره برای خاموش‌کردنش می‌روم.»

انجمن ژیوا که همیشه برای اطفای حریق پیش‌قدم بوده، تمام امکاناتش چهار دستگاه دمنده باد است که با کمک خیرین تهیه شده و در مواقع آتش‌سوزی در گروه‌ها پخش می‌شود.

چهار نفری که در شوشمی گیر افتاده بودند، تجهیزاتشان این بود: یک دستگاه دمنده و چند شاخه درخت. اعضای انجمن می‌گویند محدوده‌ای هشت کیلومتری در شیب شوشمی آلوده به مین است. قدم گذاشتن به این زمین می‌توانست هر لحظه کسی را بکشد.

مین‌ها با باران و رانش زمین جابه‌جا شده‌اند و معلوم نیست کدام گوشه از زمین آلوده است. چندین بار اکیپ‌های پاکسازی مین به این منطقه آمده‌اند، اما چون زمینش شیب‌دار است و در زمستان‌ها رانش دارد، مین‌هایی که عراق چیده در این خاک جابه‌جا می‌شوند و نمی‌شود از محدوده‌شان مطمئن بود.

هیچ نقشه‌ای هم از میدان مین وجود ندارد و هر لحظه امکان خطر هست.» با این همه آنها ماندند و با هرچه در توان داشتند، در طول ٢٦ ساعت آتش را خاموش کردند. هر چند بوته‌های نیم‌سوخته و درختان زغال‌شده از بلندی به پایین پرت می‌شدند و زمین‌های دیگری را آتش می‌زدند و کار آنها دوباره شروع می‌شد.

اوایل شب، همه جا این خبر پیچید که چهار نفر از اعضای ژیوا در آتش محاصره شده‌اند. مادر شهرام نمی‌خواست بگذارد که او به پروینی برود. «یک طرف خطر پیشروی آتش بود، یک طرف میدان مین. آتش مانع دید بود. اکسیژن کم بود و آب هم داشت تمام می‌شد. تلفنمان گاهی آنتن می‌داد و گاهی می‌رفت روی رومینگ. تماس گرفتیم و گفتیم بیایند کمک. مادرم مدام زنگ می‌زد و بی‌تابی می‌کرد، به ناچار آرامش می‌کردم. نمی‌دانم چه ساعتی بود.

تاریکی شب بود. آن‌قدر گرفتار بودیم که اصلا نمی‌فهمیدم زمان چطوری می‌گذرد.» چاره‌ای نبود، باید از آتش می‌گذشتند و طول کشید تا چند نفر از اعضا به کمکشان بیایند و خاموش‌کردن آتش را از سر بگیرند. آتش‌سوزی تا ١٢ ظهر روز دوشنبه ادامه داشت و دوباره گروهی به منطقه آب بردند تا زمین‌های نیم‌سوخته را خاموش کنند.

یوسف: ٦٠٠ هکتار خاموش کردیم شمردند ١٥ هکتار
مراتع و جنگل‌ها که خاموش شدند، خبر آمد ١٥ هکتار از زمین‌ها سوخته. یادگار غالبی، رئیس اداره منابع طبیعی و آبخیزداری پاوه به «فارس» گفت: «١٥ هکتار از اراضی منابع ملی روستای مرزی شوشمی از توابع بخش نوسود بر اثر آتش‌سوزی، دچار خسارت شد.» یوسف قادریان که در جریان خاموش کردن این آتش، از بلندی افتاده و دو انگشتش شکسته، می‌گوید دیدن این اعداد عجیب دردش را بیشتر می‌کند:

«مرز شوشمی صعب‌العبور است و شیبش ٧٠ درجه. منابع طبیعی در آمار آتش‌سوزی زمین‌های سوخته با این مشخصات را حساب نمی‌کند. وسعت آتش‌سوزی واقعا زیاد بود. وقتی گفتند ١٥ هکتار سوخته، درد روحم از درد دستم بیشتر شد. سرانگشتی حساب کنیم، بالای ٥٠٠ هکتار می‌شود.

نمی‌دانیم فاکتورهای آنها برای برآورد خسارت چیست. مگر این زمین‌هایی که سوخت، خاک ایران نیست؟ مگر این بلوط‌ها مال ما نیست؟ ما آتش به چشممان بیاید، نمی‌توانیم بی‌تفاوت بنشینیم. این خاک سرزمین ماست. این خاک و این درخت بلوط برای ما مقدس است و حاضریم همه چیزمان را برایش بدهیم، اما قدر نمی‌دانند.»

نخستین‌بار نیست که زمین‌های آلوده به مین در آتش می‌سوزند و پیش از همه، گروه‌های مردم‌نهاد راهی آتش می‌شوند. اعضای گروه ژیوا، دو هفته پیش هم در نقطه صفر مرزی، در یکی از بزرگترین میدان‌های مینی که دولت عراق به جا گذاشته، به جنگ با آتش رفتند.

روز آتش‌سوزی، یوسف از ارتفاع ٢ متری در آتش افتاد و دستش شکست. خودش این‌طور تعریف می‌کند: «کوه ریزش کرد. وقت آتش‌سوزی زیاد پیش می‌آید؛ درخت می‌سوزد و می‌افتد و بعد سنگ‌های پشتش در شیب سقوط می‌کند. من هم با ریزش صخره افتادم و دو انگشتم شکست. راه برگشتی نبود، چون پشت سرمان مین بود و پیش رویمان شعله‌های بلند. ما در مسیر مین افتاده بودیم و چاره‌ای نبود. مجبور بودیم ادامه بدهیم.»

سعید: هیچ کجا تابلوی هشدار مین نداشت
حضور انجمن در مرز، برای اطفای حریق مجوزهای خاص می‌خواهد؛ باید از مراجع نظامی نامه گرفت و به منطقه گرفتار در حریق رفت. سعید احمدی هم یکی دیگر از چهار نفری است که در آتش‌سوزی گرفتار شد.

او که از هفت‌سال پیش عضو انجمن ژیواست، می‌گوید تا به حال آتشی به این وسعت ندیده بود: «باورنکردنی بود. این وسیع‌ترین آتشی بود که به چشم دیده بودم. بقیه گروه رفته بودند مناطق دیگر. وقتی به آتش رسیدیم، نمی‌توانستیم نزدیکش شویم. آن‌قدر شعله‌ها بلند بود که نمی‌شد قدم از قدم برداشت. تنها راهش این بود که برویم به جای دیگری، آتش بُر بزنیم و نگذاریم شعله‌ها جلوتر بیاید.

در منطقه مرزی تردد ممنوع است و هر کسی نمی‌توانست به کمک بیاید، مگر اعضای انجمن و افراد ساکن در منطقه.» آن چهار نفر، بومی نبودند و به منطقه آشنایی نداشتند و نمی‌دانستند کجا مین دارد و کجا امن است. یوسف می‌گوید منطقه‌ای که به آن پا گذاشتند، تابلوی هشدار مین نداشت و معلوم نبود کجا امن است و کجا خطرناک.

آنها همین‌طور که داشتند آتش بُر می‌زدند، دیدند که گرفتار شده‌اند: «ناگهان دور تا دورمان را آتش گرفت. دیگر نمی‌شد کاری کرد. ناچار شدیم رو به آتش حرکت کنیم و خودمان را نجات بدهیم. به ما زنگ زدند و گفتند شما در میدان مین هستید. مجبور شدیم از توی آتش خودمان را بیندازیم داخل گیاهان. آتش آمده بود روبه‌رویمان و بی این‌که بدانیم در میدان مین هستیم، پیش می‌رفتیم. برای امر خیر رفته بودیم و نمی‌خواستیم روحیه‌مان را ببازیم.

رو به غروب می‌رفت و موقعیتمان وحشتناک بود. بعد هم بچه‌های منابع طبیعی ما تماس گرفتند و وضع را فهمیدند، آمدند کمکمان.» گروه چهار صبح فردا وقتی به خانه برگشتند که اهل خانه از هراس تکرار مرگ فعالان محیط‌ زیست در آتش‌سوزی‌ها، هنوز خواب به چشمشان نیامده بود.

همه بلوط‌ها عزیزند، چه دور باشند، چه نزدیک
مختار خندانی می‌گوید محیط ‌زیست و منابع طبیعی ایران مظلوم است، چون هر بار که مرز آتش می‌گیرد «هم ترس میدان مین هست و هم دشواری گذشتن از مسیر صعب‌العبور.» به گفته او، همزمان با این چهار نفر، دو نفر دیگر هم در نقطه دیگری گرفتار شده بودند: مسعود بابایی و مبین خوشخو.
مختار از مشکلات آتش‌سوزی‌ها می‌گوید، از اختلاف با منابع طبیعی بر سر تخمین خسارت.

سمن‌هایی که برای اطفای حریق فعالیت می‌کنند، همیشه از این شیوه تخمین‌زدن شکایت دارند: «بعد از این همه انرژی گذاشتن، بعد از ٢٦ ساعت سر و کله زدن با آتش، می‌گویند ١٥ هکتار سوخته اما حتی دوتا بچه هم می‌توانند ١٥ هکتار را خاموش کنند.

من نظامی بوده‌ام و با دانسته‌های ریاضیات، منطقه سوخته را نزدیک ٦ کیلومتر مربع یعنی نزدیک ٦٠٠ هکتار تخمین زدم. با دوربین اپتیکال حساب کردم، اما منابع طبیعی براساس شیب و پرتگاه و از بین رفتن همه درختان، سطح سوختگی را تا این حد کم کرده. نزدیک ٦٠٠ هکتار زمین سوخته داشتیم.» این‌طور که این عضو انجمن ژیوا می‌گوید، در این آتش‌سوزی چهار‌هزار درخت آسیب دیده و ‌هزار درخت به‌طور کامل سوخته است.

او از حقوق کم دیده‌بانان هم گله می‌کند: «منابع طبیعی در شهرستان پاوه ٢١ نفر دیده‌بان دارد، اما قرارداد هر نفر ماهانه ٥٠٠‌ هزار تومان است. با این پول چطور می‌شود تأمین معیشت کرد؟ دیده‌بان براساس چارت سازمانی باید آتش‌سوزی‌ها را اطلاع‌رسانی کند، اما آنها عملا نیروهای زبده واکنش سریع هستند و در آتش‌سوزی شوشمی هم همراه ما بودند. همه این بچه‌ها قهرمان‌اند.

یکی از آنها حیدر صادقی است که تمام ٢٦ ساعت را در آتش‌سوزی بود. ما خودمان را از منابع طبیعی جدا نمی‌بینیم و کنارشان هستیم، اما دلمان می‌سوزد وقتی بلوط‌ها را در مرز نمی‌بینند و در آمار حساب‌شان نمی‌کنند. برای ما تک‌تک بلوط‌های این خاک عزیزند، چه دور باشند، چه نزدیک.»

١٥٠ نفر بودیم و ١٥٠ شاخه تر

یک هفته پیش در خبرها گفتند که آتش‌سوزی در جنگل‌های «ملاشیخ» و «شینوه» بیش از ٢٠ هکتار از جنگل‌های سردشت در استان آذربایجان‌غربی را طعمه حریق کرده است. اما ژیان بیگ‌زاده، عضو انجمن هه تاو سردشت می‌گوید خسارت این آتش‌سوزی که جمعه، ١١ مرداد، اتفاق افتاد و ٣٠ ساعت طول کشید تا خاموش شود، ١٧٤ هکتار بود، نه ٢٠ هکتار.

سردشت با ۹۰‌هزار هکتار جنگل و ۳۰‌هزار هکتار مرتع بیشترین جنگل‌های آذربایجان‌غربی را در خود جای داده و در نبود امکانات، هر ‌سال گرفتار آتش‌سوزی است. ژیان می‌گوید: «جنگل‌های سردشت هر‌ سال آتش می‌گیرد و هر‌ سال به همین دلیل نشست‌هایی برگزار می‌شود تا براساس آن بدانیم که در زمان بحران چه باید کرد، اما بدون امکانات چه می‌توانیم بکنیم؟ دستگاه دمنده باد نداریم و تنها سلاحمان شاخه درخت است.

مردم همه با شاخه درخت به مقابله با آتش می‌روند.» این بار هم مسیر سخت‌گذر و شیب‌دار جنگلی نمی‌گذاشت خودروهای اطفای حریق به آتش برسند، باد می‌آمد و شعله‌ها را در جنگل و مرتع می‌گسترد و کار را سخت می‌کرد: «ستاد بحرانی نبود و امکانات هم نداشتیم. بیشتر نیروهای بومی برای مهارکردن آتش آموزش ندیده‌اند.

با این همه وسعت جنگل، نیروهای منابع طبیعی تعدادشان نهایتا به ١٣ نفر می‌رسد. آتش‌سوزی روز جمعه شروع و صبح شنبه خاموش شد. اما دوباره از ساعت ٩ صبح گر گرفت و تا ٩ شب ادامه داشت.

آتش چنان شدت گرفت که مجبور شدیم از پیرانشهر ٣٠ نفر کمک بیاوریم. سمن‌های سردشت بودند و نیروهای آموزش‌ندیده مردمی و سرجمع ١٥٠ جوان و پیر بودیم که همه‌مان جز شاخه‌های ‌تر درخت، چیزی برای مقابله با آتش نداشتیم.» ژیان و دوستانش در انجمن هه تاو، شهریور پارسال، همان وقت که چهار نفر از محیط‌زیستی‌ها در آتش مریوان جان باختند، در سردشت مشغول اطفای حریق بودند، درست در جایی که ٨-٧ متری‌شان زمین‌های آلوده به مین بود.

در آتش‌سوزی هفته پیش هم باز امکان خطر بود: «هر لحظه امکان داشت اتفاقی برای افراد بیفتد، چون آموزش‌دیده نبودند و آتش طوری بود که دور می‌زد و همه را محاصره می‌کرد. در همان آتش‌سوزی که ٣٠ساعت طول کشید، دیدیم که یک چیزی منفجر شد، نمی‌دانم چه جور مهمات جنگی بود، اما شانس آوردیم که از آن دور بودیم. خوشبختانه فقط یک مصدوم داشتیم که دستش شکست.

ما هیچ امکاناتی نداریم و با منابع طبیعی سردشت همکاری می‌کنیم و آنها فقط ٥-٤ کیسه آب دارند که جوابگوی وسعت آتش‌سوزی این منطقه نیست. برای مقابله با آتش در سردشت، دو مشکل هست؛ نبود آموزش و امکانات. اما یک مشکل دیگر همیشه همه ما را خسته می‌کند: بعد از این آتش‌سوزی مسئولان در رسانه‌ها گفته‌اند که ٢٠ هکتار زمین خسارت دیده، درحالی‌که ١٧٤ هکتار است و ما با بررسی عکس‌های هوایی این رقم را تخمین زدیم.»

منبع:سلامت نیوز

نوشته شده توسط بهنام صادقی در سه شنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۸ |

محسن بیگلری نماینده مردم سقز و بانه در مجلس شورای اسلامی

سنندج - ایرنا - نماینده مردم سقز و بانه در مجلس شورای اسلامی گفت: مین ها پس از جنگ در کردستان جان صدها نفر را گرفته و بسیاری از افراد نیز با انفجار آنها نقص عضو شدند اما قربانیان از حمایت نهادهای مربوط محروم هستند.

محسن بیگلری روز دوشنبه در نخستین همایش استانی تجلیل از مربیان و فعالان حوزه آموزش مخاطرات مین و مهمات باقی مانده از جنگ اظهار داشت: با گذشت بیش از ۳۰ سال از جنگ تحمیلی مین به عنوان مهمان ناخوانده کردستان همچنان قربانی می‌گیرد.

وی با بیان اینکه ضروری است که مسئولان در این زمینه به قربانیان مین کمک کنند و تا جایی که امکان دارد زمینه را برای تحت پوشش قرار دادن آنان در نهادهای حمایتی را فراهم کننداضافه کرد: امدادگران و نجاتگران هلال احمر برای نجات جان دیگر افراد با فداکاری و از خودگذشتی تلاش می‌کنند و گاهی نیز این افراد جان خود را در این راه از دست می‌دهند.

۳۴۶۴ کردستانی در زمینه خطرات مین آموزش دیدند

مدیرکل جمعیت هلال احمر کردستان نیز در این همایش گفت: در سال گذشته سه هزار و ۴۶۴ نفر کردستانی در زمینه مخاطرات مین و مواد منفجره باقی مانده از هشت سال جنگ تحمیلی آموزش دیدند.

محمد باقر محمدی اظهار داشت: در راستای آموزش مخاطرات مین ۳۲ مربی در هفت شهر استان فعالیت می کنند که در سال گذشته ۲ دوره بازآموزی برای مربیان نیز برگزار شده است.

وی اضافه کرد: وجود مین و مواد منفجر باقیمانده از جنگ تحمیلی از مشکلات استان های نوار مرزی است که باید برای آموزش و آگاه سازی از مخاطرات مین و مواد منفجر همه دستگاه ها و سازمان هاهمکاری کنند.

وی از مربیان آموزشی به عنوان سربازان گمنام سلامت نام برد و اضافه کرد: میدان های مین متعدد، ناشناخته، پراکنده و بدون نقشه در مرزهای ما ایجاد شده که می توانند سال‌های سال در این مناطق قربانی داشته باشند.

مدیرکل جمعیت هلال احمر کردستان یادآور شد: سیلاب های مخرب نیز باعث می شود مواد منفجره و مین وارد نقاط دیگر شود و قربانیان بیشتری طعه به این مواد مرگبار شوند.

وی اظهار داشت: با هماهنگی صلیب سرخ جهانی جامعه هدفی در بحث آموزش مخاطرات مین و مواد منفجره از روستاییان، دهیاران، شوراهای اسلامی روستاها، کوهنواردان، کاروان های راهیان نور، معلمان آموزش و پرورش، مرزبانان و دانش آموزان تعریف شده است.

محمدی با بیان اینکه تا کنون ۱۱ هزار و ۳۹۰ نفر در زمینه های مختلف آموزش دیدند افزود: یکی دیگر از وظایف جمعیت هلال احمر آموزش همگانی در قالب کارگروه های مدیریت بحران کشور است که در این راستا سال گذشته ۵۱۵ دوره آموزشی در رشته های مختلف برگزار شد.

جمعیت هلال احمر ایران در سال ۸۲ توافق نامه ای با صلیب سرخ جهانی در بحث آگاه سازی از مخاطرات مین و مواد منفجره امضا کرده و متعهد شده که آموزش های لازم را در بحث مخاطرات مین و مواد منفجره به مردم این مناطق انجام دهد.

طرح بازنگری مناطق آلوده به مین در ۱۹۹ نقطه مرزی و ۳۶۶ پایگاه مین گذاری ده در دوران دفاع مقدس در سال گذشته در شهرستان‌های بانه، مریوان، دیواندره، سروآباد، بیجار، سنندج، کامیاران و سقز با هدف افزایش ضریب ایمنی مرزنشینان اجرا شد.

از سال ۱۳۶۷ تا سال ۱۳۹۶ در کردستان ۱۷۰ نفر در شهرهای آلوده به مین بخاطر برخورد با مین‌های بجای مانده از دوارن دفاع مقدس جان خود را از دست دادند.

منبع : خبرگزاری جمهوری اسلامی

در این همایش از ۵۵ مربی و فعالان حوزه آموزش مخاطرات مین و مهمات باقی مانده از جنگ تجلیل شد.

نوشته شده توسط بهنام صادقی در چهارشنبه ۱۶ مرداد ۱۳۹۸ |

خط دسترسی

به معبر مشخصی گفته می شود که از میان منطقه خطری که قبلا پاکسازی شده می گذرد و حرکت ایمن به منطقه یا نقطه لازم را فراهم می کند.

Access Lane

a marked passage leading through a hazardous area that has been cleared to provide safe movement to a required point or area.

نوشته شده توسط بهنام صادقی در دوشنبه ۱۴ مرداد ۱۳۹۸ |

وقوع انفجار در یک فرودگاه نظامی در استان حمص واقع در مرکز سوریه دست کم ۳۱ کشته برجای گذاشت.

به گزارش مهر به نقل از خبرگزاری رسمی سوریه (سانا)، روز شنبه وقوع انفجار در فرودگاه نظامی الشعیرات در استان حمص سوریه چندین کشته برجای گذاشت.

گزارشگر سانا همچنین گفت که بروز یک خطای فنی در هنگام حمل و نقل مهمات تاریخ مصرف گذشته علت وقوع این انفجار بوده است.

بنابر گزارشها، دست کم ۳۱ تن از نیروهای نظامی ارتش سوریه و نیروهای متحد در اثر این انفجار جان خود را از دست داده اند.

منبع : عصر ایران

نوشته شده توسط بهنام صادقی در یکشنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۸ |

یک کارخانه مین سازی طالبان در استان فراه در غرب افغانستان کشف و نابود شد.

به گزارش صدا و سیما؛ دفترمطبوعاتی وزارت کشور افغانستان در بیانیه ای اعلام کرد : این کارخانه مین سازی متعلق به طالبان در شهرستان « بالابلوک » کشف شد .

همچنین نیروهای پلیس در عملیاتی در این شهرستان ، هفت حلقه مین جاسازی شده درمسیر عبور مردم را کشف و خنثی کردند.انفجارهای کنارجاده ای در افغانستان یکی از مهمترین عوامل تلفات غیرنظامیان است.

به طور میانگین هر ماه حدود 120 تن در افغانستان بر اثر انفجارهای مین و مواد منفجره عمل نکرده کشته یا زخمی می شوند به طوری که فقط دیروز بر اثر انفجار مین در مسیر عبور یک‌ اتوبوس غیرنظامی در جاده هرات - قندهار 35 مسافر کشته و هفده نفر زخمی شدند .

منبع : عصر ایران

نوشته شده توسط بهنام صادقی در شنبه ۱۲ مرداد ۱۳۹۸ |

بر اثر برخورد یک دستگاه اتوبوس مسافربری با یک حلقه مین کنار جاده‌ای در غرب افغانستان بیش از ۳۵ مسافر کشته و دستکم ۲۷ نفر زخمی شدند.

این انفجارحوالی ساعت شش صبح روز چهارشنبه ۳۱ ژوئیه و در محور اصلی هرات به قندهار در نزدیکی مرز ایران رخ داد. در جریان این حادثه یک دستگاه اتوبوس مسافربری با مین های کارگذاشته شده در مسیر برخورد کرده است. به گفته مقامات ولایت فراه، تعداد قابل توجهی زن و کودک در میان قربانیان هستند.

منابع دولتی طالبان را مسئول این حادثه دانسته و گفته اند مین به منظور هدف قرار دادن نیروهای ارتش افغانستان و نیروهای خارجی کار گذاشته شده است. هرچند ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان، دخالت در این انفجار را رد کرده است.

مقامات دولتی و امدادی می گویند آمار تلفات جنگ به دلیل مین های تازه کار گذاشته شده طالبان در حال افزایش است.

یک مقام ارشد سازمان ملل در امور مقابله با مین با اشاره به اینکه وسیله منفجره به کار رفته در حمله از نوع «کنار جاده‌ای» بوده است، گفت: «این مهمات توسط گروه‌های ضد دولتی و برای هدف گرفتن کاروان‌ها یا کنترل رفت‌و‌آمد‌های مردم استفاده می‌شوند. این نوع بمب‌ها کور هستند و در حال حاضر صدها کشته و مجروح در میان غیرنظامیان برجا گذاشته‌اند.»

براساس گزارش نمایندگی سازمان ملل در افغانستان (یوناما) نزدیک به ۴ هزار نفر در این کشور در نیمه اول سال ۲۰۱۹ در جریان درگیری با گروه‌های ستیزه جو جان خود را از دست داده‌اند.

دوره تازه خشونت ها، در فاصله یک ماه تا انتخابات ریاست جمهوری، در حالی صورت می گیرد که نمایندگان آمریکا و طالبان در مذاکرات قطر به دنبال یافتن راهی برای پایان دادن به جنگ هجده ساله در افغانستان هستند.

نوشته شده توسط بهنام صادقی در پنجشنبه ۱۰ مرداد ۱۳۹۸ |

جانشین فرمانده انتظامی شهرستان اهواز گفت: یک مرد ۲۶ ساله بعد از ظهر امروز با ورود به محدوده محافظت شده ارتش روبروی کوی سیاحی شهرستان اهواز با مین برخورد کرد و بر اثر انفجار مین از ناحیه مچ پا دچار قطعی عضو شد.

سرهنگ کیومرث کشوری شنبه در گفت و گو با ایرنا بیان کرد: یک مرد بعد از ظهر امروز با انگیزه جمع آوری ضایعات از سیم های خادار محدوده محافظت شده ارتش روبروی کوی سیاحی شهرستان اهواز عبور کرد و با توجه به اینکه این محدوده پاکسازی نشده ، بر اثر انفجار مین دچار آسیب شد.

وی با بیان اینکه نام این فرد " مصطفی قلمشیری" است افزود: با وجود اینکه در این محدوده علامت های هشدار و ممنوعیت ورود به منطقه نصب است این فرد بدون توجه به علایم به زمین های ارتش وارد شده و دچار حادثه شد.

بر اساس گزارش اداره کل امنیتی وانتظامی استانداری خوزستان ، مین و ادوات انفجاری عمل نکرده مربوط به دوران جنگ تحمیلی در این استان ، طی سالهای ۸۵ تا ۹۶ موجب جان باختن ۷۵ نفر و مجروحیت ۳۹۹ نفر دیگر شده است.

نوشته شده توسط بهنام صادقی در شنبه ۵ مرداد ۱۳۹۸ |