ر

وز ۲۴ فروردین ماه مهدی چوپان ۱۲ ساله در نزدیکی پادگان فرجوانی اهواز در استان خوزستان پای راست خود را در برخورد با مین از دست داد تا در کسری از ثانیه برای همیشه به جرگه افراد دارای معلولیت کشور ملحق شود. این موضوع باردیگر ضرورت توجه به قربانیان مین و پاکسازی کشور از مین در مناطق مسکونی و نزدیک به این مناطق را مطرح می‌کند. در گزارش رویداد۲۴ روایت تلخ اتفاقاتی که بر این خانواده گذشته را از زبان پدر و عموی مهدی بخوانید.

رویداد۲۴ شادی مکی: روز ۲۴ فروردین نزدیکی‌های غروب، مهدی ۱۲ ساله به دنبال رمه در حومه شهر اهواز حرکت می‌کند. از روستای عین ۲ که همان نزدیکی است می‌گذرد و هنگام عبور از پادگان متروکه فرجوانی پایش را به خاطر انفجار مین از دست می‌دهد.

احمد شایعی پدر این مهدی، این ماجرای تلخ را برای رویداد۲۴ اینگونه تعریف می‌کند: مهدی را همراه عمویش فرستادم برای اینکه دام‌ها را به چرا ببرد، برای کاری به اهواز رفته بودم. نزدیکی‌های غروب بود که عمویش با من تماس گرفت و اطلاع داد پسرم روی مین رفته است.

روایت احمد شایعی را در ادامه بخوانید: این اتفاق بعد از روستای عین ۲ در حومه اهواز و در نزدیکی پادگان فرجوانی افتاده است. پای مهدی همانجا از مچ قطع شد، خونریزی شدید بود. بچه‌ام درد می‌کشید و گریه می‌کرد به همین دلیل هم منتظر آمبولانس نماندیم و با ماشین او را به بیمارستان امام خمینی اهواز رساندیم. بچه آنقدر خونریزی داشت که صندلی عقب ماشین هنوز هم از خون خیس است.

در بیمارستان امام خمینی هیچ کاری برایش انجام ندادند و گفتند فردا پایش را می‌شوییم، روز بعد خشک می‌کنیم و تا عمل نهایی یک هفته طول می‌کشد. اصرار من فایده نداشت و اصلا به ما محل نمی‌گذاشتند. عکس و آزمایش گرفتند و پانسمان کردند. وقتی دیدم بچه‌ام درد می‌کشد، او را به یک بیمارستان دیگر بردم.

برای ترخیص مهدی از بیمارستان اذیت شدیم. معطل صندوق و واحد ترخیص بودیم؛ آنهم در شرایطی که مهدی درد می‌کشید. نهایتا یک میلیون تومان گرفتند، گفتند خدمات آزاد است و بیمه روستایی‌ام را هم قبول نکردند بالاخره ساعت ۲ نیمه شب بود که مهدی را به بیمارستان دیگر بردیم.

در بیمارستان بعدی که خصوصی هم بود، به محض ورود از ما ۶ میلیون تومان به صورت علی‌الحساب گرفتند. هزینه تخت هم شبی ۳ میلیون تومان بود و او را بستری کردند. ابتدا جلوی خونریزی را گرفتند. شرایط مهدی وخیم بود و از اعضای خانواده برای او خون گرفتند. نهایتا ساعت ۵ بعد از ظهر روز ۲۵ فرودین یعنی حدود ۲۴ ساعت بعد از حادثه مهدی را عمل جراحی کردند و باقی مانده مچ پای او از قوزک به پایین قطع شد.

پدر مهدی می‌گوید: دکتر گفته عمل پسرم موفقیت‌آمیز بوده و ۲ یا ۳ هفته دیگر هم برایش پای مصنوعی نرم درست می‌کنند. تامین پول برای درمان پسرم خیلی سخت است، اما هرطور شده این هزینه را جور می‌کنم که حالش بهتر شود. نمی‌خواهم بیشتر از این اذیت شود. الان هم مهدی از ما خواسته به اقوام درباره این موضوع چیزی نگوییم چون او از اینکه فامیل بدانند که پایش قطع شده، خجالت می‌کشد.

قبول نمی‌کردند مین بوده، می‌گقتند پسرم با ترقه بازی کرده است

پسرم که روی مین رفت همانجا پاش قطع شد و ما هم جز تکه‌ای گوشت چیز دیگری از پایش پیدا نکردیم که آن را هم تحویل پزشک قانونی دادیم. کلانتری هم رفتیم و شکایت کردیم نیروی انتظامی از محل حادثه عکس گرفت و سوالاتی هم پرسیدند. بعد هم آمدند برای تحقیق از تکه‌های مین و دمپایی مهدی که سر صحنه حادثه مانده بود عکس گرفتند و سوالاتی هم پرسیدند. اول گفتند ممکن است دست بچه ترقه بوده باشد و به هرحال به نظر می‌رسید نمی‌خواهند قبول کنند. در نهایت رفتیم فرمانداری و شکایت کردیم. بعد گفتند شاید این مین به خاطر سیل و باران از نزدیک پادگان این‌ورتر آمده است. به من گفتند مین ضد نفر بوده است.

به گزارش رویداد۲۴ خانواده مهدی که از نظر روحی آسیب زیادی دیده و نگران فرزند خود هستند، به منطقه دیگری در نزدیکی اهواز کوچ کرده‌اند تا با زندگی در نزدیکی محل حادثه هر بار خاطره زجر کشیدن فرزندشان برایشان زنده نشود.

عموی مهدی نیز درباره این حادثه به رویداد۲۴ می‌گوید: وقتی مهدی را به بیمارستان امام خمینی بردند، به آن‌ها گفته شد که کار شما اورژانسی نیست و یک هفته دیگر عملش می‌کنیم و برای همان چند ساعتی که آنجا بودند یک میلیون تومان از آن‌ها پول گرفتند و بیمه روستایی را هم قبول نکردند.

او ادامه می‌دهد: مهدی امسال نتوانست به مدرسه برود، زیرا باید به پدرش در کار کمک می‌کرد. سال گذشته که خوزستان سیل آمد تمام زمین‌های برادرم از بین رفت و از نظر مالی شرایط بدی دارند دیروز هم این مبالغ را با قرض و قوله از فامیل و آشنا جور کردیم لطفا این موضوع را منعکس کنید که ما توقع داریم ارتش و بنیاد شهید به کمک این خانواده بیایند.

۱۰ قربانی مین در خوزستان طی سال ۹۹

به گزارش رویداد۲۴ مهدی در حال حاضر شرایط خوبی ندارد، درد او آنقدر شدید است که به ناچار با تزریق مسکن‌ها بسیار قوی سعی می‌کنند او را در طول روز در خواب نگه دارند. به دلیل شیوع ویروس کرونا بیمارستان اجازه نمی‌دهد اعضای خانواده از جمله پدر در کنار مهدی باشند. مادر هم فقط در طول روز می‌تواند بر بالین او حاضر شود و مابقی زمان‌ها این کودک ناچار است در حالیکه درد می‌کشد تنها باشد.

در این حادثه نه تنها خانواده شایعی به لحاظ روحی آسیب دیدند که به لحاظ اقتصادی نیز با مشکلاتی مواجه شدند آن‌ها طی ۲۴ ساعت مبلغ ۷ میلیون تومان پرداخت کرده و در روز‌های آینده نیز هزینه درمان این کودک قطعا افزایش خواهد یافت. آسیب جسمی و روحی وارد شده به مهدی غیرقابل جبران بوده و او در آینده همواره از یادآوری آنچه برسرش آمده است رنج خواهد برد. اما آیا مهدی تنها قربانی مین در خوزستان است؟

بهنام صادقی کارشناس مین و خطرات مین و مدیر سایت مین و زندگی با تایید انفجار مین زیرپای مهدی به رویداد۲۴ می‌گوید: در حوالی روستای عین ۲ یک پادگان قدیمی و متروک به نام پادگان شهید فرجوانی است. این پادگان دارای میدان مین حفاظتی است و حدس می‌زنم در اثر شرایط آب و هوایی مین از نزدیکی پادگان جابجا شده باشد.

وی اضافه می‌کند: حدود چهل روز پیش یعنی ۱۵ اسفند ۹۸ مردی ۳۵ ساله به نام مسلم خسروی در حوالی همین روستای عین ۲ بر اثر انفجار مین دو دست خود را از دست داد.

او با بیان اینکه تمامی این افراد مرد بوده و تا کنونی در خوزستان زنی با مین برخورد نکرده است، خاطرنشان می‌کند: این آمار‌ها براساس اطلاعات من بوده و شاید مواردی هم پیش آمده که من متوجه نشدم.

به گزارش رویداد۲۴ برخی از آمار‌ها از وجود حدود ۱۶ میلیون مین در کشور خبر می‌دهند، مساله‌ای که به معنای در خطر افتادن عده بسیاری از شهروندان است. با این حال، اما تا کنون نهاد‌های متولی حوزه مخاطرات مین، از جمله مرکز مین‌زدایی کشور وابسته به وزارت دفاع آمار دقیقی از قربانیان مین اعلام نکرده‌اند و تنها فعالان این حوزه براساس اخباری که به دست‌شان می‌رسد، توانسته‌اند آمار‌هایی را گردآوری کنند.

هیچ نهادی متولی قربانیان مین نیست

حادثه‌ای که برای مهدی ۱۲ ساله در اولین ماه سال جدید رخ داد بار دیگر موضوع دیه قربانیان مین را که سال‌هاست در مناطق مختلف کشور به‌ویژه مناطق غربی و جنوبی جان و سلامت خود را به علت برخورد با مین از دست می‌دهند مطرح می‌کند. قربانیانی که به گفته فعالان این حوزه هیچ دستگاهی به صورت مشخص متولی حمایت از آن‌ها نیست. این افراد برای پیگیری حق وحقوق خود ناچارند مدارک مرتبط با زمان سانحه را گردآوری کرده و به بنیاد شهید و امور ایثارگران تحویل دهند، تا اگر بنیاد مدارک را کامل بداند آن‌ها را به فرمانداری ارسال کرده و پروندهدر کمیسیونی موسوم به کمیسیون ماده ۲ مورد بررسی شود.

ناصر سرگران وکیل و فعال حوزه معلولان که خود از قربانیان مین بوده و بینایی خود را به همین دلیل از کودک از دست داده است پیش از این درباره سازو کار این کمیسیون‌ها این به رویداد۲۴ گفته بود: تصمیمات این کمیسیون، تصمیماتی اداری یا شبه قضایی و اتخاذ شده از قانون مربوط به مصدومان مین مصوب ۱۳۷۲ هستند که اصلاحیه آن در سال ۱۳۸۹ به تصویب رسید و با توجه به اینکه این قانون و اصلاحیه و آئین‌نامه اجرایی آن با ایرادات بسیاری مواجه است، طبیعتا انتظار نمی‌رود که تصمیماتی اتخاذ شده توسط کمیسیون ماده ۲ به حمایت از قربانیان مین نائل شود.

به گفته وی تصمیمات این کمیسیون‌ها از یک سو به دلیل خلا‌ءهای قانونی نمی‌تواند از قربانیان مین حمایت‌های لازم را به عمل آورد و از سوی دیگر این قانون دارای ابهاماتی است که جای تفسیر را باز می‌گذارد، اعضای کمیسیون می‌توانند با استفاده از این ابهامات، تفسیری از قوانین داشته باشند که به حمایت از قربانی منجر شود که متاسفانه اعضا از چنین اقدامی دریغ می‌ورزند. به بیان دیگر قوه مققنه و مجریه دست به دست هم داده و تصمیماتی اتخاذ می‌کنند که به حمایت از فرد قربانی نمی‌انجامد.

او گفته بود: ما شاهد هستیم که بسیاری از قربانیان در مراجع قضایی دیه خود را دریافت نمی‌کنند و آن‌ها که دریافت می‌کنند نیز با این واکنش بنیاد شهید مواجه می‌شوند که «شما دیه گرفته‌اید بنابراین شما را تحت پوشش خود قرار نمی‌دهیم.»

هر حادثه که در برخورد با مین رخ می‌دهد، معلولی بر آمار افراد دارای معلولیت کشور اضافه می‌کند، آنچه ناخواسته بر سر این افراد می‌آید غیرقابل جبران بوده و آثار آن تا آخر عمر همراه قربانی است در حالیکه این افراد به حال خود رها می‌شوند تا از آنچه در رخ دادن آن هیچ تقصیری نداشته و قطعا نهاد‌های دیگر باید پاسخگوی آن باشند رنج بکشد و تبعات ناشی از آن را در زندگی تحمل کند.

نوشته شده توسط بهنام صادقی در پنجشنبه ۲۸ فروردین ۱۳۹۹ |

💥انفجار مین و مجروح شدن یک کودک
روز گذشته یک کودک 12 ساله به نام مهدی چنانی از عشایر کوچ رو، بر اثر برخورد با مین مجروح گردید.
بنابر گزارش دریافتی در این حادثه پای فرد مجروح قطع شده است.
این حادثه حوالی پادگان شهید فرجوانی رخ داده است.

نوشته شده توسط بهنام صادقی در دوشنبه ۲۵ فروردین ۱۳۹۹ |

🔘 منفجر شدن مین در روستای  گرویس سردشت 

◽️یوسفی بخشدار مرکزی سردشت با بیان اینکه این مین بر جای مانده از جنگ تحمیلی است گفت : در این حادثه که عصر روز گذشته در روستای گرویس رخ داد یک راس بز تلف شد و خوشبختانه تلفات جانی در بر نداشته است. 

◽️طی یک سال گذشته سومین مورد انفجار مین در این روستا می‌باشد. از کلیه اهالی و ساکنین روستا انتظار می‌رود از هر گونه تردد و چرای دام‌ها در مناطق آلوده به مین خودداری نمایید تا شاهد هیچ گونه حادثه‌ای نباشیم.

منبع :« ۷ی پووشپه‌ڕ »
🆔:@Hewti_pusper

نوشته شده توسط بهنام صادقی در جمعه ۲۲ فروردین ۱۳۹۹ |

هشدار شهرداری نودشه به مردم در خصوص بارندگی های اخیر و خطر مین.

💢خطر انفجار مین 

🔺قابل توجه شهروندان گرامی نودشه  با عنایت به بارشهای اخیر و ریزش و شستو شوی خاک به دلیل این بارشها به ویژه در   ارتفاعات تعدادی مین و تله ی انفجاری دوران جنگ تحمیلی در حد فاصل راهداری اداره ی راهداری و حمل و نقل جاده ایی در نزدیکی سه راه شهداء (ملندو ) تا آن سوی محل مره سور  قابل مشاهده شده اند.

🔺لذا بدینوسیله از شهروندان محترم درخواست دارد تحت هیچ شرایطی از آمد و رفت و کوهنوردی در دوسوی این ارتفاعات تا رفع خطر و اعلام آن جداً خودداری نمایند

🔺بدیهی است نیروهای ذیربط در آینده ی نزدیک نسبت به خنثی سازی و اعلان عملیات خنثی سازی  اقدام می نمایند.

✍روابط عمومی شهرداری نودشه

🌐منبع :کانال خبریسلام_پاوه 

https://t.me/joinchat/AAAAADwGtuKnt6GHoYagtg

نوشته شده توسط بهنام صادقی در پنجشنبه ۲۱ فروردین ۱۳۹۹ |

تهران-ایرنا- «خطرات ناشی از کوید-۱۹ (COVID-۱۹) همه کشورها و افراد را وادار به برداشتن گام‌هایی می‌کند که تا هفته‌های گذشته غیرقابل تصور به نظر می‌رسیدند. با این حال، حتی در میان بحرانی بی‌سابقه نمی‌توان از این روز غافل شد، همچنین نمی‌توان حقوق جانبازان را بی‌اهمیت جلوه داد.»

به گزارش روز یکشنبه مرکز اطلاعات سازمان ملل متحد، آنتونیو گوترش در پیامی به مناسبت روز بین المللی آگاهی از مین و کمک به اقدام علیه آن اظهارداشت: چندین دهه پیش ، میلیون‌ها مین زمینی در کشورهای سرتاسرجهان دفن شدند. از کامبوج تا موزامبیک ، در آنگولا و افغانستان هزاران نفر جان خود را از دست داده و زندگی بقیه تنها به دلیل برداشتن یک گام اشتباه برای همیشه تغییر کرد.
وی اضافه کرد: اعتراض شدید جامعه مدنی در اوایل دهه ۱۹۹۰ منجر به موضع گیری نظام چند جانبه علیه استفاده از مین‌های ضد نفر و ایجاد کنوانسیون منع مین در ۱۹۹۷ و سایر چارچوب‌های حیاتی شد. امروزه، بسیاری از کشورها خود را عاری از مین اعلام کرده و دیگر کشورها نیز در راه رسیدن به این هدف هستند.

دبیر کل سازمان ملل متحد ادامه داد: اکنون، جهان با بیماری همه گیر وحشتناک روبرو است. خطرات ناشی از کوید-۱۹ (COVID-۱۹) همه کشورها و افراد را وادار به برداشتن گام‌هایی می‌کند که تا هفته‌های گذشته غیرقابل تصور به نظر می رسیدند. به همین دلیل برگزاری مراسم روز جهانی آگاهی از مین امسال به تعویق افتاده است. مسابقات فوتبال، در زمین هایی پاکسازی شده از مواد منفجره، لغو شده‌اند. رویدادهایی با هدف گردهمایی جامعه اقدام مین، در صورت برگزاری، بصورت مجازی خواهند بود. با این حال ، حتی در میان بحرانی بی‌سابقه نمی‌توان از این روز غافل شد، همچنین نمی‌توان حقوق جانبازان را بی‌اهمیت جلوه داد.
 گوترش در این پیام خاطرنشان کرد: مین‌ها، بقایای مواد منفجره از جنگ و دستگاه‌های منفجره تعبیه شده، برخی از آسیب‌پذیرترین افراد جامعه را تهدید می‌کنند شامل: زنانی که به بازار می‌روند، کشاورزانی که احشام خود را به چرا می‌برند و کارکنان امور بشردوستانه که سعی در دسترسی به نیازمندان دارند.

در ادامه پیام دبیرکل سازمان ملل متحد آمده است: علاوه بر این، نقاط عطفی که زمانی غیرممکن تلقی می شدند با توجه به دستاوردهای جامعه اقدام مین و با همکاری یکدیگر، قابل دسترسی خواهند بود- پیامی به موقع برای تلاش‌های امروز ما در راستای سرکوب انتقال بیماری همه‌گیر.

«اجازه دهید افرادی که زیر سایه مواد منفجره به سر می‌برند، از سوریه گرفته تا مالی و جاهای دیگر را به یاد داشته باشیم. همانگونه که بسیاری از مردم در سراسر جهان در خانه خود به گونه‌ای ایمن دورکاری می‌کنند، مردم کشورهای مذکور در معرض تهدید و آسیب‌پذیری باقی خواهند ماند و زمانی‌که جهان از بحران امروز خارج شود، آنان همچنان به حمایت ما نیاز خواهند داشت.»

نوشته شده توسط بهنام صادقی در دوشنبه ۱۸ فروردین ۱۳۹۹ |

آگاهی از خطر "مین" اولین قدم برای مبارزه با "مین‌های" زمینی

لیلا علی کرمی(وکیل پایه یک دادگستری) در یادداشتی به بهانه چهاردهم آوریل (15فروردین) به‌عنوان «روز بین‌المللی آگاهی از خطر مین و مقابله با مشکل مین» به بررسی آگاهی از خطر "مین" به عنوان اولین قدم برای مبارزه با "مین‌های" زمینی پرداخت.

امسال با شیوع ویروس کرونا و بحرانی که در سرتاسر دنیا ایجاد شده است، مراسم روز بین‌المللی «آگاهی از خطر مین و مقابله با مشکل مین»، نیز به شکل دیگری برگزار می‌شود.

در حالیکه همه توجهات و اقدامات در حال حاضر معطوف به مبارزه و جلوگیری از گسترش این ویروس است، باید توجه داشت که مین‌های زمینی در هیچ شرایطی دست از کار نمی‌کشند و همواره در کمین قربانیان خود هستند. اما شرایط حاضر، نحوه اطلاع رسانی، بالابردن آگاهی عمومی و تغییر رفتار مردم و جامعه، درس‌هایی برای ما داشته که در آموزش آگاهی از خطر مین بسیار ارزشمند است. 

در ادامه راهی که از سالها قبل گروه‌ها و نهادهای مختلف برای بالا بردن آگاهی عمومی از خطر مین‌های زمینی و بسیج عمومی برای پاک کردن زمین از مین شروع کرده بودند، پانزده سال پیش مجمع عمومی‌ سازمان ملل متحد، روز چهارم آوریل برابر با پانزدهم فروردین را به‌عنوان «روز بین‌المللی آگاهی از خطر مین و مقابله با مشکل مین» نام‌گذاری کرد.

مجمع عمومی بر آن بود تا از این طریق کمک کند که مناطق آلوده به مین در سراسر جهان،‌ شناسایی و علامت‌گذاری شد‌ه و به مردم آموزش‌های لازم برای حفاظت از جانشان در برابر مین داده شود.

با گذشت سالها از تصویب کنوانسیون منع مین و تلاش جمعی برای پاک سازی کشورها و مناطق آلوده، هنوز هم مین‌های زمینی از بین شهروندان و غیرنظامیان قربانی می‌گیرند. تلفات بالای ناشی از انفجار مین در بین غیر نظامیان، موجی از نگرانی در دل کسانی ایجاد کرده است که رویای جهانی عاری از مین را در سر داشته و برای رسیدن به آن تلاش میکنند. متاسفانه از سال ۲۰۱۵ تلفات انسانی ناشی از انفجار مین در سرتاسر دنیا افزایش داشته است. به عنوان مثال در سال ۱۳۹۷ تعداد تلفات ثبت شده - اعم از افراد مصدوم و کشته شده- ۶۸۹۷ نفر  در جهان بوده است. در کمال تاسف از بین کسانی که وضعیت‌شان گزارش شده ۷۱ درصد افراد غیرنظامی هستند که ۵۴ درصد آنها کودک بوده اند.

در ایران نیز هر سال تعداد قابل توجهی از شهروندان، قربانی مین‌هایی می‌شوند که هنوز از دل خاک بیرون کشیده نشده‌اند. ایران دومین کشور آلوده به مین در جهان است اما هنوز بسیاری از مردم کشور از این موضوع بی خبر هستند.

علیرغم اقدامات و آموزش‌های صورت گرفته، هنوز هم بسیاری از مردم ساکن مناطق آلوده به درستی از خطر مین‌های زمینی و سایر أدوات منفجر نشده باقی مانده از جنگ اطلاع ندارند. هنوز هم شاهد هستیم وقتی ساکنین مناطق آلوده شی ناشناخته‌ای پیدا می‌کنند، چون از خطر آن مطلع نیستد، بی پروا آن را در دست گرفته و در نتیجه حادثه دردناکی را رقم می‌زنند.

بی شک آموزش مستمر و تاثیر گذار نقش مهمی در تغییر رفتار مردم و در نتیجه کاهش تلفات انسانی ناشی از انفجار مین دارد. 

بر طبق استانداردهای بین المللی، «آموزش خطر مین» مجموعه فعالیت‌ها و اقدامات پیشگیرانه است که از طریق افزایش آگاهی و بهبود تغییرات رفتاری، با هدف کاهش خطر آسیب‌های ناشی از انفجار مین و مهمات منفجر نشده باقی مانده از دوران جنگ، صورت می‌گیرد. استفاده از کانال‌های ارتباطی از جمله رسانه‌های جمعی یکی از ابزار اساسی برای انتقال و انتشار اطلاعات است. آموزش و پرورش هم نقش مهمی در روند آموزش آگاهی از خطرات مین ایفا می‌کند.

در صورتیکه آموزش خطر مین در کتب درسی گنجانده شود، تعداد زیادی از دانش آموزان به طور مستمر با خطرات ناشی از مین آشنا می شوند.  آموزش خطر مین یکی از پنج رکن پاکسازی بشر دوستانه است که خود  نیز دارای شش مرحله اصلی یعنی؛ بررسی و تعیین نیازمندی ها و تحقیق برای انتخاب روش کار، جمع آوری اطلاعات، طراحی آموزش و برنامه ریزی، اجرا، ارزیابی نتایج و تبدیل کردن مهارت ها به شیوه زندگی است.

از آنجایی که آموزش خطر مین روشی است برای ایجاد آگاهی، این آموزش باید به گونه‌ای طراحی و اجرا شود که طرز نگرش و رفتار مردم و جامعه را نسبت به خطر مین تحت تاثیر قرار دهد. از این رو انتخاب روش آموزش و انتقال مفاهیم و داده‌ها باید متناسب با فرهنگ و شرایط هر منطقه باشد. باید در نظر داشت که آموزش خطر مین در صورتی تاثیر گزار است که به نحو مستمر صورت گیرد تا درون جامعه نفوذ کرده و منجر به تغییر شیوه رفتار مردم شود. 

این روزها نحوه آگاهی رسانی در خصوص کرونا، یک بار دیگر نقش رسانه‌های جمعی در اطلاع رسانی جهت تغییر شیوه رفتار مردم جامعه را به وضوح نمایان کرد. مبارزه با کرونا در این روزها به ما یاد داد که چگونه می‌توان با عزم عمومی و استفاده از رسانه‌های جمعی بر افکار عمومی تاثیر گذاشت و رفتار مردم را تغییر داد.

هر چند در شرایط سختی هستیم و روزگار غریبی را تجریه می‌کنیم، باید از این شیوه اطلاع رسانی و افزایش موثر آگاهی مردم در دوره زمانی کوتاه بیاموزیم و ساکنان مناطق آلوده را به نحوی از خطر مین آگاه کنیم که منجر به تغییر شیوه رفتار آنها شود. 

نوشته شده توسط بهنام صادقی در جمعه ۱۵ فروردین ۱۳۹۹ |