سالانه در بيش از 50 كشور متجاوز از 20 هزار نفر در اثر انفجار ميليونها مين كشته يا دچار نقض عضو مي‌شوند. كودكان، زنان و سالخوردگان نخستين قربانيان اين “ قاتلين خاموش “ هستند هر سال در حدود 2 ميليون مين ديگر كارگزاري مي‌شود.
سازمان ملل متحد در تشويق كشورها به حمايت از كنوانسيون 1997 اتاوا در مورد ممنوعيت كلي توليد، صدور و استفاده از مين‌ها نقش قاطعي عهده‌دار بود و همچنان مي‌كوشد الحاق جهاني به اين قرارداد را ادامه دهد. اين قرارداد كه به ابتكار نروژ، كانادا و ساير كشورها پيشنهاد شد، در سال 1997 به امضاي بيش از 100 كشور رسيد. در حدود 1000 سازمان غير دولتي از 60 كشور در ترغيب حكومتها به قبول قرارداد، نقش عمده‌اي داشتند.
به موجب اين كنوانسييون، دولتهاي امضاء كننده موظفند در مورد تعداد و انواع مين‌هايي كه ذخيره كرده‌اند، مراحل اقداماتي كه براي پاك كردن مين‌هايي كه كار گذاشته‌اند انجام مي‌دهند و در مورد برنامه‌هاي خود درباره انهدام انبارها و تغيير توليد يا تعطيل كارخانه‌هاي مين‌سازي به دبير كل گزارش دهند.
- پروتكل مربوط به كنوانسيون سلاحهاي ضد بشري سال 1980 تحت نظارت سازمان ملل متحد، بطور ويژه‌اي به موضوع مين‌هاي زميني پرداخته است. دولت‌هاي طرف اين پروتكل در 1996 محدوديت‌هاي بيشتري را در اين رابطه تصويب و موافقت كردند كه همه مين‌ها بايد قابل بازيابي باشند و پروتكل را به برخوردهاي داخلي نيز تسري دادند.
- تقريباً 6000 خنثي كننده مين در سازمان ملل متحد كار مي‌كنند و سازمان از برنامه‌هاي پاك‌سازي مين در هفت كشور پشتيباني مي‌كند. سازمان نه تنها عمل مين‌روبي را انجام مي‌دهد بلكه خنثي كنندگان مين را آموزش مي‌دهد، برنامه‌هاي آگاهي عمومي درباره مي را عملي مي‌كند، كار بازرسي مين‌ها را هدايت مي‌نمايد و از آموزشگاههاي خنثي سازي مين پشتيباني به عمل مي‌آورد. هدف اين فعاليت‌ها آن است كه كشورهاي درگير را قادر كند با مسئله برخورد كنند. نظام ملل متحد همچنين به توسعه خدمات پزشكي و توان بخشي براي قربانيان مين‌ كمك مي‌كند.
- برنامه‌هايي نظير آنچه اشاره شد از سال 1989 در نواحي مين‌گذاري شده برخي كشورها مانند افغانستان، آنگولا، بوسني و هرزگوين، كامبوج، كرواسي، جمهوري دمكراتيك خلق لائوس، موزامبيك، رواندا و يمن اجرا شده است.

نوشته شده توسط بهنام صادقی در جمعه ۲۱ فروردین ۱۳۸۸ |