آیا ایالات متحده امریکا باید کنوانسیون ممنوعیت مینهای ضد نفر را امضا کند؟

Should the US Sign Anti-Personnel Mine Ban Convention
June 26, 2017

By Dr. Stephen Schwalbe
Faculty Member, 
Public Administration
at American Public University

The Anti-Personnel Mine Ban Convention went into effect in 1997. Also known as the Ottawa Convention or the Mine Ban Treaty, it became binding international law in March 1999

To date, 162 of the almost 200 nations in the world have signed this treaty. These 162 nations have pledged to destroy any stockpile of anti-personnel mines within four years of signing. They have also promised to clear their territories of all landmines within 10 years

In 2014, the United States declared that it would abide by the treaty, except as it pertains to landmines on the Korean Peninsula. The U.S. position is that the mines are essential to preventing North Korean forces from invading South Korea across the Demilitarized Zone (DMZ) that separates the two nations

Missing Landmines in the DMZ

The DMZ is approximately 2.5 miles wide and 150 miles long. It contains more than one million land mines, many planted during the Korean War in the early
1950s

Due to weather phenomena such as flooding, most of these landmines have shifted. Some of them have been moved to a significant degree. Today, no one knows where all the landmines are

US Complies with Landmine Removal with Korean Exception In 2014, Caitlin Hayden, former President Obama’s National Security Council spokesperson, stated that “the United States will not produce or otherwise acquire any anti-personnel munitions that are not compliant with the Ottawa Convention, including replacing such munitions as they expire in the coming years” But she also added, “The unique circumstances on the Korean Peninsula and our commitment to the defense of the Republic of Korea preclude us from changing our anti-personnel landmine policy there at this time”

However, Human Rights Watch Arms Director Steve Goose, countered that “There is no compelling justification for future United States use of landmines on the Korean Peninsula. The U.S. should get rid of the Korea exception to its policy banning landmines and finally accede to the international treaty prohibiting these indiscriminate weapons”

It is highly unlikely that North Korea plans to attack the South with a ground offensive across the DMZ. There are no known indications of a planned attack In any case, there are also no indications that Kim Jung-un and the North Korean leadership would care if many soldiers died from landmine detonations while crossing the DMZ
North Korea Prefers Underground Network Rather than DMZ Attacks It appears the North Korean strategy is to operate underground as much as possible, as it did during the Korean War. It has already dug underground command and control bunkers, storage facilities, bunkers for troops, artillery shelters and other military installations as deep as 330 feet, making them difficult to find and destroy

North Korea has innumerable underground tunnels into South Korea; these tunnels are large enough to transport vehicles. To date, only four tunnels have been officially discovered (and turned into tourist attractions). There are undoubtedly many more tunnels that remain undiscovered

Why Haven’t We Removed Lethal DMZ Landmines

A North Korean attack on South Korea across the DMZ would be suicidal, given U.S. and South Korean air superiority. Then why do we need to keep one million landmines there, randomly killing wildlife and farmers

These land mines have essentially become the latest weapons of mass destruction. Since 1953, dozens of residents of Haean, a South Korean farming village less than a mile from the DMZ, have been killed or injured by stepping on landmines

Activists estimate that thousands of poor, uneducated farmers have been killed or maimed by the landmines that have been planted in the DMZ but shifted over time

The U.S. needs to take the high road and join the other 162 nations in signing the Ottawa Convention Perhaps working with North and South Korea to remove the DMZ landmines would be a first step toward replacing the Korean Armistice Agreement of 1953 with a real peace treaty that would officially end the Korean War

ترجمه:

کنوانسیون ممنوعیت مین های ضدنفر از سال 1997 شروع بکار کرد. این کنوانسیون که با نام های کنوانسیون اوتاوا و یا معاهده ممنوعیت مین نیزشناخته می شود، از مارس 1999 به قانون بین المللی تبدیل شد. 
تا به امروز، 162 کشور از 200 کشور جهان، این معاهده را امضا کردند. تمام این 162 کشور متعهد شدند که تمامی انبارهای مین های ضدنفرخود را در عرض چهار سال از بین ببرند و همچنین در عرض 10 سال، تمامی سرزمین های خود را از وجود انواع مین پاکسازی کند. 
در سال 2014، ایالات متحده اعلام کرد که از این معاهده، به جز مین های مربوط به شبه جزیره کره، پیروی خواهد کرد. موضع ایالات متحده این است که وجود مین جهت جلوگیری از نفوذ نیروهای کره شمالی به کره جنوبی از منطقه غیرنظامی که دو کشور را جدا می کند، ضروریست.

مین های گمشده در منطقه غیرنظامی

منطقه غیرنظامی حدود 2.5 مایل وسعت و 150 مایل طول دارد. این منطقه شامل بیش از یک میلیون مین است که اکثرشان در اوایل دهه 50 در طول جنگ میان دو کره کاشته شده اند.

با توجه به پدیده های آب و هوایی مانند سیل، اکثر این مین ها جابجا شده اند. برخی از آنها به میزان قابل توجهی تغییر مکان یافته اند. امروزه، هیچ کس نمی داند همه مین ها کجا هستند.

ایالات متحده با پاکسازی مناطق مین به استثنای کره، موافق است.
در سال 2014، کیتلین هایدن، سخنگوی پیشین شورای امنیت ملی رئیس جمهور اوباما، اظهار داشت که "ایالات متحده هیچگونه مهمات ضد نفر که با کنوانسیون اتاوا مطابقت ندارد را تولید و هیچ مهماتی را جایگزین مهماتی که در سال های پیشرو منقضی می شوند، نخواهد کرد." 
وی همچنین افزود که "شرایط خاص شبه جزیره کره و تعهد ما مبنی بر دفاع از جمهوری کره، مانع تغییر سیاست ما در مقابل مین های ضد نفر در حال حاضر است."
اما استیو گوس، مدیر سازمان دیده بان حقوق بشر، بدینگونه پاسخ داد: "هیچ توجیه قانع کننده ای برای استفاده ایالات متحده از مین در شبه جزیره کره وجود ندارد. ایالات متحده نباید در مورد کره در سیاست ممنوعیت مین، استثنا قائل شود و باید از معاهده بین المللی منع استفاده از چنین سلاح هایی پیروی کند." 
احتمال حمله زمینی کره شمالی به کره جنوبی با عبور از منطقه غیرنظامی بسیار ضعیف است. هیچ نشانه شناخته شده ای از حمله برنامه ریزی شده وجود ندارد. 
در هر صورت، به نظر نمی آید که رهبر کره شمالی، کیم جونگ اون، اهمیتی برای کشته شدن بسیاری از سربازان بر اثر انفجار در حین عبور از منطقه غیرنظامی قائل باشد.

کره شمالی شبکه زیرزمینی را به حمله از طریق منطقه غیرنظامی ترجیح می دهد. ظاهرا راهکار کره شمالی همانند جنگ میان دو کره، تا جای ممکن، کار زیرزمینی ست. این کشور در حال حاضر، حفر کانال های زیرزمینی، پناهگاه های کنترل، امکانات ذخیره سازی، پناهگاه برای سربازان، پناهگاه های توپخانه و سایر تاسیسات نظامی تا عمق 330 پا را در دستور کار خود دارد که باعث ایجاد دشواری در پیدا کردن و نابود کردنشان می گردد. 
کره شمالی دارای تونل های زیرزمینی فراوان به کره جنوبی است؛ این تونل ها برای حمل و نقل وسایل نقلیه به اندازه کافی بزرگ هستند. تا به امروز، تنها چهار تونل به طور رسمی کشف شده اند (و به جاذبه های توریستی بدل شده اند). بدون شک هنوز تونل های کشف نشده بسیاری وجود دارند. 

چرا مین های کشنده مناطق غیرنظامی را پاکسازی نکردیم؟
با توجه به برتری هوایی ایالات متحده و کره جنوبی، حمله کره شمالی به کره جنوبی از طریق منطقه غیرنظامی، خودکشی خواهد بود. پس چرا ما باید یک میلیون مین را آنجا نگه داشته و حیوانات و کشاورزان را به کشتن دهیم؟
این مین ها، به سلاح های کشتار جمعی سال های اخیر تبدیل شده اند. از سال 1953 ده ها ساکن هائین، یک روستای کشاورزی با فاصله کمتر از یک مایل از منطقه غیرنظامی، با قدم گذاشتن بر روی مین کشته و زخمی شده اند. 
بر اساس تخمین فعالان، هزاران کشاورز فقیر و بی سواد بوسیله مین هایی که در منطقه غیر نظامی کاشته شده و در طی زمان جابجا گشته اند، کشته یا معلول شده اند.
ایالات متحده باید در امضای معاهده اتاوا با 162 کشور دیگر هم مسیر شود.
شاید همکاری با کره شمالی و جنوبی برای پاکسازی مناطق غیرنظامی از مین، اولین گام به سوی جایگزینی توافقنامه 1953 آتش بس دو کره با یک معاهده صلح واقعی به عنوان خاتمه دهنده رسمی جنگ میان این دو کشور باشد.

نوشته شده توسط بهنام صادقی در پنجشنبه ۸ تیر ۱۳۹۶ |