3. ويژگيهاي كلي سيستم علامتگذاري: در طراحي سيستمهاي علامتگذاري مناطق آلوده دو موردحائز اهميت است اول كيفيت آلودگي و دوم مدت زماني كه سيستم علامتگذاري در منطقه باقي خواهدماند.به منظورجلوگيري از سرقت علائم توسط مردم؛بايدعلائم را از موادكم ارزش تهيه كرد.

1 – 3 نشانه ها و علائم : نشانه ها و علائم خطر،نشانه اي ساختگي(قراردادي)،ثابت يا نيمه ثابت است كه به صورت نوشتاري يا نمادي اطلاعاتي را ارائه مي نمايد.اين علائم جزئي از سيستم علامتگذاري به شمار مي رود وهشداري است براي اهالي بومي جهت جلوگيري از ورود به مناطق خطرناك.واژه ها مي بايد به سهولت مفهوم خطررابرسانندونمادها نيز بايد بخوبي براي مردم قابل فهم باشد.علائم خطر مي بايد در روز از فاصله 30متري قابل روئيت باشند.در صورتيكه به علت وجودپوشش گياهي علائم خطر قابل روئيت نباشندمي بايد مناطق آلوده را محصور كرد.علائم خطر و نشانه ها را نبايد از ظروف محتوي مواد منفجره ساخت.

2 –3 سيستم هاي نشانه گذاري: سه گروه اصلي براي سيستم هاي نشانه گذاري وجود دارد:

1-سيستم هاي نشانه گذاري ثابت بايد براي نشانه گذاري اطراف مناطق مين گذاري شده به كار رود.از اين نوع نبايد براي مناطقي كه بزودي پاكسازي خواهد شد استفاده كرد.

2-سيستم هاي نشانه گذاري موقت براي نشانه گذاري مناطق آلوده اي كه بزودي تحت عمليات پاكسازي واقع خواهند شد به كار مي رود.

3-سيستم هاي نشانه گذاري ابتكاري كه بيشتر توسط مردم محلي استفاده مي شود.

1 – 2-3 سيستم هاي نشانه گذاري ثابت يا دائم: در طراحي سيستم نشانه گذاري دائم بايد تلفيقي ازعلائم،نشانه ها و موانع كه به وضوح مناطق خطرناك را متمايز مي كنند استفاده كرد.علائم و نشانه ها بايد به خوبي نشان دهند كه كدام طرف علامت،امن و كدام طرف آن خطرناك است.موانع عبارتنداز ديوار،حصاريا هرچيز كه از ورود ناآكاهانه به منطقه جلوگيري كند.حصار با دو رشته طناب در فاصله نيم متري(50سانتيمتر)و 5/2 متري بالاي سطح زمين قرار مي گيرد.طناب ها ممكن است از جنس مواد پر دوام نظير سيم،نخ،نخ مصنوعي، يا نوار باشد.ستون عبارتند از درخت ها،ساختمان ها،تيرهاي بتني كه نبايدفاصله آنهااز يكديگر بيشتر از15مترباشد.علائم مي بايدبه قسمت بالاي حصارها متصل شده و فاصله آنها از يكديگر بيش از 30متر نباشد.

2 – 2-3 سيستم هاي نشانه گذاري موقت: از اين سيستم در حين پاكسازي استفاده مي شود.اين نوع نشانه گذاري بايد با استانداردهاي مقام ملي عمليات مين تطابق داشته باشدو بايد همراه با موانع باشد.

3 – 2-3 سيستم هاي نشانه گذاري ابتكاري : در اين نوع نشانه گذاري از مواد در دسترس استفاده مي شود.سازمان هاي خنثي سازي نبايد از اين نوع موانع استفاده كنندو سيستم هاي نشانه گذاري دائم و يا موقت را بايد سريعاًجايگزين اين نوع كرد.

4.نگهداري سيستم نشانه گذاري:

مقام ملي عمليات مين مسئول نگهداري نشانه هاي دائم و موقت مي باشد.سازمان خنثي سازي كه علائم را طراحي و نصب مي كند بايد:

1-نواحي خطر را مطابق استانداردهاي IMAS و طبق نظر مقام ملي عمليات مين مشخص نمايد.

2-مردم و مقامات محلي را در مورد سيستم علامتگذاري توجيه كند.اين مردم بايد از علائم نگهداري نمايند .درغياب مقام محلي،سازمان خنثي سازي مي بايد تمهيداتي را براي نگهداري علائم و نشانه ها به كار بردو بعد مسئوليت نگهداري را به آنها واگذار نمايد.

5.مسئوليت ها:

1 – 5 مقام ملي عمليات مين : مقام ملي عمليات مين بايد استانداردهاي علامتگذاري مناطق آلوده را تهيه و آنها را منتشر نمايد.ارائه راهنمايي هاي لازم در مورد نگهداري علائم به مقامات محلي نيز از مسئوليت هاي مقام ملي عمليات مين است.

نوشته شده توسط بهنام صادقی در دوشنبه ۲۴ آبان ۱۳۸۹ |