کنوانسیون منع مین‌های ضد نفر
کنوانسیون منع مین‌های ضد نفر مصوب سال ۱۹۹۷، یک معاهده خلع سلاح است که استفاده، تولید، انباشت و انتقال مین‌های ضد نفر را ممنوع می‌کند و هر کشور عضو را ملزم به حمایت از اقدامات بشردوستانه برای پاکسازی و از بین بردن آلودگی مین‌های ضد نفر و کمک به قربانیان مین‌های زمینی می‌کند.

طبق کنوانسیون منع مین‌های ضد نفر، هر کشور عضو متعهد می‌شود که "هرگز و تحت هیچ شرایطی" از مین‌های ضد نفر استفاده نکند یا "مین‌های ضد نفر را به طور مستقیم یا غیرمستقیم توسعه، تولید، به دست آوردن، انباشت، نگهداری یا انتقال ندهد". بنابراین، هرگونه استفاده از مین‌های ضد نفر و همچنین توسعه، تولید (یا کسب به روش‌های دیگر)، انباشت، نگهداری و انتقال مستقیم یا غیرمستقیم آنها ممنوع است.

برای اهداف کنوانسیون، تعریف مین ضد نفر شامل تمام مین‌هایی است که با حضور، نزدیکی یا تماس یک شخص (برخلاف وسیله نقلیه) فعال می‌شوند، اما شامل مین‌های ضد خودرو با دستگاه‌های ضد دستکاری است که مانع از پاکسازی آنها می‌شود.

طبق ماده ۵ کنوانسیون، هر کشور آسیب‌دیده موظف است تمام مین‌های ضد نفر را در مناطق تحت صلاحیت یا کنترل خود در اسرع وقت، اما حداکثر تا ۱۰ سال پس از عضویت در کنوانسیون، پاکسازی و نابود کند.

اگر یک کشور آسیب‌دیده نتواند پاکسازی را در مهلت ۱۰ ساله خود تکمیل کند، می‌تواند درخواست تمدید مهلت را برای یک دوره حداکثر ده ساله ارائه دهد. این درخواست توسط اکثریت کشورهای عضو در یک جلسه سالانه یا کنفرانس بررسی تأیید یا رد می‌شود. متأسفانه، بسیاری از کشورهای عضو تعهدات پاکسازی خود را به موقع انجام نداده‌اند و یک یا چند تمدید برای مهلت قانونی خود درخواست کرده‌اند.

نوشته شده توسط بهنام صادقی در دوشنبه ۲۲ تیر ۱۴۰۵ |